Sonata Arctica – The Ninth Hour

Voor ieder wat wils
76/100

Als we de afgelopen jaren iets geleerd hebben van de heren van Sonata Arctica, dan is het dat we niets specifieks moeten verwachten. Sinds Stones Grow her Name (2012) schreeuwen de fans om meer ‘nieuw oud’ werk. Hoewel Pariah’s Child (2014) al zeker meer teruggreep naar die oude ‘Ecliptica-sound’, was het nog steeds niet als vanouds. De vraag is dus wat The Ninth Hour ons gaat brengen. 

Als fervent voorstander van de verschillende ontwikkelingen binnen Sonata Arctica (ja, elk album heeft zo zijn charme), stapt deze redacteur zonder specifieke verwachtingen de eerste luisterbeurt in. En de tweede luisterbeurt. En de derde luisterbeurt. Want leertip nummero 2 betreft voor deze band: de meeste nummers hebben tegenwoordig wat luistertijd nodig.

Wat snel opvalt is dat er geen echte samenhang is op The Ninth Hour en we er dus geen concreet label op kunnen plakken. Voor de fans van het oude werk is er een aantal nummers met lekker veel snelle power, maar ook progressieve metal, melodische metal en hardrock komen op dit album naar voren. Het lijkt wat dat betreft alsof van ieder voorgaand album een nummer dat ‘over’ was, nu hier op dit album is gezet. Dit zorgt er wel voor dat het lastig is om een algemeen oordeel over dit album te geven, waardoor bijna elke song los beoordeeld zou moeten worden. De verscheidenheid aan nummers is overigens niet per definitie slecht; het album heeft immers op deze manier wel voor ieder wat wils en vormt een geheel door het doorlopende thema: natuur, milieu en de manier waarop wij als mensen met elkaar leven.

Dit alles lijkt nogal negatief, maar feit is dat alle songs stuk voor stuk gewoon hartstikke gaaf zijn, hoe verschillend ze ook zijn. De eerste single, en tevens opener van het album, Closer to an Animal is wat toegankelijker en blijft na twee keer luisteren al gemakkelijk in het hoofd hangen. De afsluiter, On the Faultline, is hier een soort ballad-versie van, die eigenlijk misschien wel veel mooier is dan het ‘origineel’. Het is verre van metal, maar het is juist een heel klein, breekbaar lied, en zou bijna als ‘Lana Del Rey-achtig’ omschreven kunnen worden.

Persoonlijke hoogtepuntjes op dit album zijn Till Death’s Done us Apart (voor de fans: het volgende deel uit de Caleb-saga) en White Pearl Black Oceans Part II. Songs die verder gaan op verhalen van vorige albums, gehuld in een progressief jasje, wat regelmatig resulteert in kippenvelmomentjes. Voor de power metalfans zijn de nummers Life, Fairytale en Rise a Night zeker de moeite waard om even te checken. Nummers met een grote slagingskans voor een live publiek.

Tja, wat is hier nu de conclusie? Fans van Sonata Arctica moeten dit album zeker een kans geven, met meerdere luisterbeurten. Van snelle power tot aan breekbare ballads en van progressieve meesterwerkjes tot tearjerkers: op een album met zo veel verschillende nummers moet er haast wel iets bij zitten dat de fan moet bevallen. Verder is The Ninth Hour perfect voor de luisteraar met een brede muzieksmaak die wel van wat afwisseling houdt, maar natuurlijk wel met voorkeur voor melodische (power) metal. Al met al is The Ninth Hour eigenlijk een hele goede plaat met sterke songs, maar ontbreekt de samenhang tussen die sterke songs onderling. Of dat erg is mogen de fans zelf bepalen.

Nieuwsgierig naar meer over The Ninth Hour? Lees hier het interview met frontman Tony Kakko!

Releasedatum: 07-10-2016 | Label: Nuclear Blast | Website

Tracklist:
01. Closer to an Animal
02. Life
03. Fairytale
04. We Are What We Are
05. Till Death’s Done Us Apart
06. Among the Shooting Stars
07. Rise a Night
08. Fly, Navigate, Communicate
09. Candle Lawns
10. White Pearl, Black Oceans Part II: By the Grace of the Ocean
11. On the Faultline (Closer to an Animal)

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter