Shadecrown – Agonia

Voor diegenen die er nooit genoeg van kunnen krijgen
78/100

Melodische death metal en Finland zijn als twee handen op één buik, getuige bands als Insomnium, Omnium Gatherum en natuurlijk Amorphis. Een nieuwe telg in dit genre betreft Shadecrown, die vier jaar na oprichting met hun eerste voltallige melodeath-productie op de proppen komen. Diegenen die de negentien minuten klokkende ep Chained in 2013 met gejuich ontvingen hebben dus nog drie jaar geduld moeten hebben, alvorens Agonia aan hun collectie toe te kunnen voegen. Met één extra bandlid in de gelederen is Shadecrown er anno 2016 dan ook klaar voor om met deze 52 minuten tellende schijf hun stempel op de Finse death metal-scene te drukken.

De eerdergenoemde bands uit de eerste alinea zijn echter niet voor niets naar voren gehaald (Finland kent er immers nog veel meer); het zijn de bands die waarschijnlijk als inspiratiebron golden voor dit zestal. Niet gek, aangezien deze namen de meeste brokken in de muzikale Finse pap weten te brokkelen, met de nodige jaren aan ervaring.

Agonia start met Eremophobia, wat direct het langste nummer is die deze plaat herbergt, met een respectabele duur van 08:08 minuten. Een gewaagde zet zou je denken, maar in feite zijn het een intro en openingstrack ineen, dus geen man overboord. De eerste drie minuten worden dan ook instrumentaal ingekleurd middels een fijn staaltje melodische opwarming, alvorens Jari “Jarska” Hokka met zijn (niet bijzonder originele doch) doeltreffende brulstem om de hoek komt kijken. De gelijkenis met Jukka Pelkonen (Omnium Gatherum) is al gauw gevonden. Een vergelijking waarvan ik peis dat hij er geen minuut wakker van zal liggen.

Maar hebben we hier dan te maken met een ‘Omnium Gatherum-kloon’, hoor ik u al vragen? Dat het lijkt alsof ze vroeger in het hetzelfde pierenbadje hebben gepoedeld, ligt er duidelijk bovenop, maar net zoals Countless Skies dat deed op New Dawn, beroept ook Shadecrown zich op het gebruik van clean vocals, die zich vanaf de tweede track, Led Astray, openbaren.

Een band als het Noorse In Vain mag ook zeker aan het rijtje worden toegevoegd, gezien het album ook een associatie met het ijzersterke Ænigma (2013) oproept, waardoor oude tijden herleven. Toevallig was dat voor mij het gelukzalige moment dat ik in Cambodja vrijwilligerswerk deed, wellicht vandaar de (letterlijk) warme gevoelens. Mocht Shadecrown ooit de overweging nemen om naast grunts en clean vocals ook gebruik te maken van schreeuwende vocalen, dan zal ik ze hier in ieder geval niet voor behoeden. Het zal de dynamiek ten goede komen en het muzikale aspect van keyboards, gitaren en drums naar behoren dragen. Wat de band verder goed doet is de nummers niet tot in den treuren uitrekken, waardoor de aandachtsspanne uiteindelijk had kunnen knappen.

Death ‘n’ roll-catchy is de plaat daarnaast ook op momenten, getuige headbangende tracks als Walk Through Hell en Ghostlike Existence, maar de nadruk ligt toch met name op het melodische en tegelijk melancholische aspect. Hoewel, de intro van de afsluitende track Drown doet toch wel even de wenkbrauwen fronsen, met zijn industrial-achtige (Deathstars, anybody?) keyboard-gepingel. Mijn excuses hiervoor, maar ik heb echter totaal geen power metal-vergelijkingsmateriaal (iets met smaak en twisten). Wat mij betreft is dit een leuke toevoeging, die je ook het laatste nummers bij de les houdt.

Origineel en geestverruimend? Nee, dat zou ik niet willen zeggen. Wel is Agonia een album dat de fans van reeds benoemd genre zal bekoren. Groepen die niet bepaald last hebben van constipatie, aangezien Insomnium en Omnium Gatherum in 2016 allebei een mooie muzikale droll hebben weten te kleien. Mocht u er als fan echter nooit genoeg van krijgen, luister dan zeker eens naar Agonia! Oh ja; en werp ook eens een blik op het oogstrelende artwork. 

Releasedatum: 21-10-2016 | Label: Inverse Records | Facebook

Tracklist:
01. Eremophobia
02. Led Astray
03. Ghostlike Existence
04. Far Off Innocence
05. Walk Through Hell
06. Longing for Sleep
07. The Ruins of Me
08. Tear-Stained Heart
9. Silent Hours
10. Drown

Tags: , , , ,

FacebookTwitter