Meshuggah – The Violent Sleep Of Reason

Monsterlijk en meesterlijk
92/100

De heren van Meshuggah verschijnen na vier jaar terug aan het front met een nieuw album, The Violent Sleep of Reason. De Zweden worden – met fikse tegenzin – genoemd als de grote voorbeelden van de bandjes in die hippe moderne metal(sub)stroming met de naam ‘djent’, overigens zonder dat Meshuggah daar zelf toe behoort. Over de vraag of ‘djent’ überhaupt een legitiem (sub)genre is of toch vooral een moderne trend, zijn de geleerden het nog altijd niet helemaal eens; de muzikanten van het in 1988 opgerichte Meshuggah flikken hun unieke kunstje overigens al jaren en hebben een hekel aan de term.

‘Progressieve technische groove metal’ bekt ondertussen niet bepaald lekker, maar dekt de lading wel. Vaak werd de stijl van Meshuggah al (gedeeltelijk) gekopieerd, nooit werd het niveau geëvenaard. Complexe ritmes, de monotone keelgrom van zanger Jens Kidman, het gepattenteerde gitaargeluid, -riffwerk en het strakke drumwerk van bandbaas Tomas Haake – alles aan het album is direct uit duizenden herkenbaar als Meshuggah. Toch zijn er wel degelijk verschillen met de directe voorgangers van The Violent Sleep of Reason.

meshuggah2016

Na twee indrukwekkende maar behoorlijk klinisch klinkende platen, ObZen uit 2008 en Koloss uit 2012, hebben de heren deze maal voor een minder perfectionistische opname-methode gekozen. Wat heet: het nieuwe album is live opgenomen – onvoorstelbaar knap als je de complexiteit van de muziek in ogenschouw neemt. The Violent Sleep of Reason heeft door de andere aanpak een warmer en minder gepolijst geluid, zonder aan intensiteit of kracht in te boeten. In tegendeel: de nummers hebben een bepaalde rauwe kwaliteit die bijzonder weet te bekoren. Vooral met een koptelefoon op springen deze geluidsverschillen en productie-details in het oor. Meshuggah klinkt anno 2016 gelukkig nog altijd heerlijk opgefokt en bijzonder zwaar, zonder de nuance uit het oog te verliezen.

Het songmateriaal en de teksten zijn losjes gebaseerd op de ets ‘El sueño de la razón produce monstruos’ (‘De slaap van de rede brengt monsters voort’) van de Spaanse kunstenaar Fransisco Goya (1746-1828). Net als het werk van Goya, is The Violent Sleep of Reason doorspekt met maatschappijkritiek; onderwerpen als terrorisme, extremisme en religie komen allen aan bod gedurende het album, dat bijna een uur duurt. Laat het maar aan zanger Kidman over om zijn gal over dergelijke zaken te spuwen. Recordsnelheden worden ondertussen niet gehaald door The Violent Sleep of Reason, waardoor het album een lekker groovend karakter krijgt en de songs live zonder twijfel erg headbangbaar zullen uitvallen.

De warme, bijna analoge sound is een groot pluspunt ten opzichte van zowel Koloss als ObZen. Het onverminderd sterke songmateriaal, dat groovend, lomp, technisch en zwaar tegelijk is, maken van The Violent Sleep of Reason een bijzonder plezierige luisterervaring. Monsterlijk en meesterlijk – langzaam maar zeker murwgebeukt worden door een potje ragherrie in optima forma was zelden zó lekker!

Releasedatum: 07-10-2016 | Label: Nuclear Blast Records | Website

Tracklist:
01. Clockworks
02. Born in Dissonance
03. Monstrocity
04. By the Ton
05. Violent Sleep of Reason
06. Ivory Tower
07. Stifled
08. Nostrum
09. Our Rage Won’t Die
10. Into Decay

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter