In Flames – Battles

Onverwacht vermakelijk en bevlogen
76/100

Ooit, het lijkt inmiddels héél erg lang geleden, was het Zweedse In Flames een snoeiharde melodic deathmetalband van Gothenburgse snit, met boze schreeuwzang en even pakkende als agressieve riffs. Die tijd is helaas voorbij; zeker de laatste jaren verwerd In Flames steeds meer tot een alternatieve ‘moderne’ rock/metalband met een sporadisch uitstapje naar het zwaardere werk. De band koos daarmee niet bepaald de weg van de minste weerstand en bewees schijt te hebben aan de meningen van fans en critici. Ook op dit nieuwe, twaalfde album (waar blijft de tijd?) met de titel Battles vaart In Flames een compleet eigen koers.

Laten we één ding duidelijk krijgen: als we Battles afzetten tegen het oude (semi-)legendarische melodic death metal-werk van de band, scoort deze nieuwe plaat matig. Battles mag de schoenveters van geweldige albums als The Jester Race (1996) nog niet eens strikken. Zo, hebben we dat gehad. Tot zover het gezuurpruim en azijngezeik. De tijd dat In Flames écht hard was, is namelijk al lang voorbij en daar zullen we mee moeten leren leven. Bekijken we Battles vervolgens met een frisse alternatieve rock/metal-bril dan valt het oordeel direct een stuk positiever uit. Het album is namelijk bijzonder veelzijdig en gewoon erg vermakelijk. Battles klinkt bovendien bevlogen en overtuigend – iets wat de laatste jaren ontbrak aan het studiowerk van de Zweden.

14311490_1085574461491312_3657214930088612017_o
Muzikaal sluit het nieuwe werk vrij nauw aan bij de behoorlijk matte directe voorgangers Siren Charms (2014) en Sounds Of A Playground Fading (2011) – al lijkt de stijl deze maal beter uitgediept, waardoor Battles een stuk energieker is. De vocalen van zanger Anders Fridén klinken bij tijd en wijle ouderwets gemeen, en sommige riffjes (zoals tijdens Through My Eyes) en solo’s verraden het stylistische verleden van In Flames. Van een regelrechte ‘terugkeer’ of iets dergelijks naar het oude geluid is overigens geen sprake. De nieuwe plaat blijft aan de ‘mainstream’ kant; opvallende (kinder)koortjes, meezingbare zanglijnen en pakkende (maar vaak behoorlijk simpele) songstructuren bepalen de algehele sound van Battles. Het album omarmt op subtiele wijze wat elementjes van de de oudere melodeath en voegt daar een scala aan andere invloeden aan toe, met een smakelijk en makkelijk verteerbaar en modern klinkend eindresultaat. Veel nummers lijken gevormd rond één terugkerend zanglijntje dat als een rode draad door de betreffende song loopt. Daarbij komt in sommige gevallen, zoals in het catchy singletje The Truth, wel bovengemiddeld veel herhaling kijken. Toch heeft het album als geheel een boel verschillende smaken die zorgen dat het album niet snel verveelt.

De gekunstelde stijl van de laatste jaren klonk regelmatig geforceerd en inspiratieloos; daar is op Battles geen sprake meer van. Het albums is bij vlagen nog steeds behoorlijk zoetsappig (soms zelfs poppy) en rechttoe-rechtaan, maar valt een stuk beter in de smaak dan zijn directe voorgangers. Hoewel Battles verre van perfect is, is dit wél een plaat met voldoende pit en afwisseling. Een plaat die bevlogen klinkt en ons weet te vermaken bovendien. En dat was precies wat we de laatste jaren zo enorm misten in de muziek van In Flames. Snoeiharde melodeath zul je hier niet vinden; Battles is een degelijk potje ongecompliceerde moderne metal waar wij – vooral dankzij de overtuigende manier waarop het gebracht wordt – toch wel een beetje vrolijk van worden.

Releasedatum: 11-11-2016 | Label: Nuclear Blast | Website

Tracklist:
01. Drained
02. The End
03. Like Sand
04. The Truth
05. In My Room
06. Before I Fall
07. Through My Eyes
08. Battles
09. Here Until Forever
10. Underneath My Skin
11. Wallflower
12. Save Me

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter