Ihsahn – Arktis.

Album in balans
92/100

Als iemand aan de lopende band albums uitpoept, dan is het ex-Emperor zanger Vegard Sverre Tveitan wel. Sinds 2006 brengt de band elke twee jaar een nieuwe plaat uit, bomvol progressieve metal waarbij niet wordt geschuwd om instrumenten als saxofoon, piano en strijkers te gebruiken. Het knappe is dat Tveitan zelf bijna alle instrumenten zelf inspeelt, in zijn eigen studio, dus dat laat maar weer zien wat voor muzikale kwaliteiten er schuilen achter het meesterbrein zelf. Mijnheer Ihsahn nodigt op bijna elk album weer een interessant groepje artiesten uit, en ook op het nieuwste album Arktis. is dit weer het geval. Zo leveren Matt Heafy (Trivium) en Einar Solberg (Leprous) een vocale bijdrage, drumt Tobias Ørnes Andersen (Shining, de Noorse) mee en bespeelt Jørgen Munkeby (Shining, de Noorse) de saxofoon. Genoeg interessants te horen dus.

Ook de zesde schijf van Ihsahn klinkt weer als een spreekwoordelijke klok. De productie is kraakhelder, alle instrumenten staan goed op elkaar afgestemd en we horen een mooie afwisseling tussen grunts en prachtige cleane zanglijnen. Daar waar het vorige album Das Seelebrechen naar mijn smaak iets té progressief (ja het kan) klonk, bevat Arktis. juist de perfecte balans tussen grijpbaarheid en muzikale vrijheid. Het album klinkt als een logische eenheid en sleept je in een klein uur door een schitterend muzikaal landschap met harde metalpassages en rustieke stukjes met orgel, cleane zang en grunts. Dit alles uitgevoerd op een bijzonder behapbare manier.

De eerste gedeeltes van het album (Disassembled, Mass Darkness en My Heart Is Of The North) sluiten perfect op elkaar aan en hebben een overeenkomstige stijl en opbouw. Vergelijk het met een wat agressievere Leprous met wat elementen van black metal. De nummers zitten sterk in elkaar en blijven van begin tot eind interessant; anno 2016 nog best lastig, gezien de enorme hoeveelheid muziek die tegenwoordig voor iedereen beschikbaar is. Het daaropvolgende South Winds is weer wat meer elektronisch zoals we op het vorige album ook al hoorden. Die ingetogenheid houdt aan op In The Vaults, wat vanwege het poppy synthesizerlijntje in het refrein het meest catchy nummer van Arktis. is.

Verderop treffen we het harde Pressure, waarbij blastbeats niet uit de weg worden gegaan. De grunts van Tveitan gaan door merg en been en kleuren het nummer op een goede manier in. Hierna volgt misschien wel de mooiste track van het album: Crooked Red Line. Een jazzy saxofoontje klinkt en een cleane gitaar en breekbare zang masseren je trommelvliezen. Het is de broodnodige rust die het album nodig heeft. Afsluiter Celestial Violence is ook een wat rustiger nummer, waarbij Einar Solberg van Leprous de zangpartijen voor zijn rekening neemt. Het is een grootse, symfonische track, waarop grunts en cleane zang perfect met elkaar samengaan. Een waardige afsluiter van een interessant en magnifiek stuk muziek.

Arktis. is misschien wel het meest uitgebalanceerde album van de Noorse eenmansband. Het heeft een heel duidelijk begin en einde, start lekker progressief, gaat over naar wat ruwer materiaal om vervolgens af te sluiten met rustiger werk dat groots aandoet. Fans van bands uit het straatje van Leprous, Enslaved en consorten zullen zeker smullen van Arktis.. Wat een plaat!

Releasedatum: 08-04-2016 | Label: Candlelight Records | Website

Tracklist:
01. Disassembled
02. Mass Darkness
03. My Heart Is of the North
04. South Winds
05. In the Vaults
06. Until I Too Dissolve
07. Pressure
08. Frail
09. Crooked Red Line 
10. Celestial Violence

Tags: , , ,

FacebookTwitter