Duorecensie: Caliban – Gravity

Moderne metalcore stemt tweeling gelukkig
80/100

Eens in de zoveel tijd zitten de gebroeders Rafaël en Aäron van der Sanden (allebei 27) samen om een album te bespreken, een zogenaamde duorecensie. Meestal is het resultaat discussie, mot, uitweiding en zowaar; soms overeenstemming! Dit keer buigen de heren zich over Gravity van Caliban.

 

 

Godverdomme, wat heb ik uitgekeken naar deze plaat!
Insgelijks! Ik moet zeggen dat I Am Nemesis me wel kon bekoren, maar dat Ghost Empire toch ietwat langs me heen is gegaan, ondanks dat ik in één huis woon met een mongool die ‘m om de haverklap door de luidsprekers liet knallen.
Haha, Ghost Empire was dan ook gewoon een erg toffe plaat! Maar let’s get down to business pik, wat vind je van Gravity?
Een heel vet album! Het laat Caliban namelijk zien als veelzijdige metalcore band. De individuele kunsten van de bandleden komen op Gravity meer naar boven, waardoor het geheel anders uitpakt dan de muziek op met name het oudere werk. Bij elk nummer wordt het grijze gebied tussen snoeiharde en melodieuze metalcore opgezocht. Bij mij hebben ze in ieder geval letterlijk en figuurlijk de juiste snaar weten te raken.
Op Gravity wordt voortgeborduurd op de sound die ze zich op Ghost Empire hebben aangemeten. Ik moet zeggen dat het voor mij meer een ‘groeiplaat’ was; in eerste instantie gingen de nummers enigszins langs me heen. Toen bijvoorbeeld de openingstrack Paralyzed wereldkundig werd gemaakt, maakte die me niet direct enthousiast.
Begrijpelijk, het is namelijk wel even andere koek dan de wat lompere ‘in your face’ metalcore van bijvoorbeeld Architects. En zo is Paralyzed weer van een ander kaliber dan bijvoorbeeld King of We Are The Many.

Precies, maar inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat Gravity een erg volwassen, modern en fris album is van een band die inmiddels al meer dan 20 jaar meedraait in het genre. En het strakke artwork ondersteunt deze gedachte.
Afwisseling is wat deze plaat zo typeert. De nummers zijn als eb en vloed; ze kabbelen een tijdje voort, maar beginnen dan plots te stuwen. Die constante wisseling zorgt ervoor dat de plaat blijft interesseren.
Grappig dat je eb en vloed benoemt, gezien dat ene nummer wat ze hebben gemaakt met die chick van Arch Enemy. Niet de meest vanzelfsprekende keuze overigens.
Je doelt op The Ocean’s Heart waarop Allisa White-Gluz meezingt. Alissa laat zich even van een andere kant horen, wat goed aansluit bij de schuurpapierstem van Andreas Dörner. Het onderwerp ‘walvissenjacht’ doet me verder niet zoveel, maar het is desondanks een ‘lekkah nummatjuh’, zoals Willy van Lucky TV zou zeggen.
En op het album zijn meerdere keren vrouwenstemmen te horen. Naast The Ocean’s Heart hoor ik ook zoetere klanken op Paralyzed en Mein Schwarzes Herz. Tof trouwens dat ze er weer een Duits nummertje op hebben geknald, die cover van Rammsteins Sonne heeft de heren blijkbaar aan het denken gezet. Wat is trouwens je favoriete track?
Zet ze nog eens eventjes op, ik vergeet de titels altijd. Ohja, Left For Dead staat bij mij bovenaan. Erg snel en tegelijk dermate opzwepend dat je het publiek al helemaal mee ziet springen. Ik visualiseer nummers alsof ze live worden gespeeld, met allerlei lichteffecten en een volle zaal. Bij Left For Dead ziet dat er dus heel vet en levendig uit, in mijn hoofd althans.
Een beetje zoals op Chaos – Creation van Ghost Empire! Ik vond het erg lastig om er één uit te kiezen, aangezien de nummers ongeveer op hetzelfde niveau zitten. Nooit een 9 of een 10, maar ook nooit een 5 of een 6. Als ik dan toch mijn oordeel moet vellen staat Who I Am, de derde track van het album, bij mij op de eerste plaats. Een erg afwisselend werk, waarmee Caliban duidelijk zijn eigen geluid laat horen en de reeds door hen geplaveide paden verlaat.
De oudere fans zullen er misschien niet helemaal blij mee zijn. Het is toch echt iets anders.
Kijk bijvoorbeeld eens naar Hatebreed, toen ze in 2009 het gelijknamige album uitbrachten. Er werd plotseling een andere koers gevaren, wat hen een hoop gezeik heeft opgeleverd. Hopelijk blijft Caliban dit lot bespaard.
Mooi gezegd broeder, wij zullen ze in ieder geval opvangen, mocht de nood hoog zijn.
Heb je trouwens nog wat te zeiken over deze tiende studioplaat van onze oosterburen?
Jawel hoor. Andreas Dörner kan beter blijven schreeuwen want mijn God wat is zijn Duitse accent tenenkrommend op het gezongen stuk tijdens brOKen. Louis van Gaal zou, wat betreft de uitspraak, apetrots zijn op dit staaltje steenkolenengels! 
Haha, dat is iets waar nog aan gewerkt mag worden. Wel is het tof dat hij ook het grootste deel van de clean vocals op zich neemt. Kan gitarist Denis Schmidt zich weer bezighouden met zijn CORE business. Snap je ‘m?
Erg kostelijk. Met wat voor cijfer zullen we deze plaat belonen?
Hmm, zullen we wederom de lieve vrede bewaren en het gemiddelde nemen? Ik zeg een 80.
Same.
Na-aper, maar lekker makkelijk, hoef ik tenminste mijn rekenmachine niet tevoorschijn te toveren!
Mooi, dan is de deal gesloten en kan de oven aan voor de BBQ Chicken Pizza. Schuif!

Releasedatum: 25-03-2016 | Label: Century Media Records | Facebook

Tracklist:
01. Paralyzed
02. Mein Schwarzes Herz
03. Who I Am
04. Left For Dead
05. Crystal Skies
06. Walk Alone
07. The Ocean’s Heart
08. brOKen
09. For We Are Forever
10. Inferno
11. No Dream Without A Sacrifice
12. Hurricane

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter