Bury Tomorrow – Earthbound

''Never change a winning team''.
78/100

Sinds het uitbrengen van Portraits in 2010 begeeft de Britse metalcore formatie Bury Tomorrow zich in een opwaartse spiraal qua naamsbekendheid. Inmiddels hebben de vijf theedrinkers een solide eigen geluid gecreëerd, waarmee ze met elk album steeds meer zieltjes weten te winnen. Dat Bury Tomorrow zich in een productie flow verkeert verraadt het uitkomen van Earthbound, pakweg een jaar nadat Runes voor het eerst door de boxen mocht galmen. Aan inspiratie geen gebrek dus.

Waar het laatstgenoemde album nog een conceptalbum over de verschillende runen betrof (waar ik destijds geen benul van had, waarvan akte), zijn ze hier op het vierde wapenfeit weer van dit principe afgestapt. Met het voortijdig uitbrengen van de nummers Earthboud, Memories en Last Light lieten de heren weinig aan de verbeelding over: ze zijn niet van de inmiddels welbekende, en vertrouwde, formule afgestapt. Een formule, bestaande uit middelzware grunts, gevoelige clean zangstukken en catchy metalcore met een melodische inslag. Inderdaad geen verrassende som van delen, maar wel een succesvolle aanpak welke de heren o.a. een plekje op Graspop Metal Meeting 2016 heeft bezorgd. Ook de Europese tour met Caliban mag niet ongenoemd blijven: daar waren we met Ragherrie namelijk wel over te schrijven, zoals hier te lezen is.

Naast de eerdergenoemde drie tracks herbergt het album nog een 7-tal tracks welke stuk voor stuk beklijvend zijn en tot het bovenste segment in de moderne metalcorescene kunnen worden gerekend. Oké toegegeven, tracks van het kaliber Knight Life en Man On Fire staan niet op deze langspeler, maar een handvol tracks komen wel dichtbij hetzelfde level van voldoening. De openingstrack Eternal bijvoorbeeld, welke met gezwinde spoed uit de startblokken knalt. Maar ook Earthbound, The Burden, Cemetry en Memories zijn memorabele (knipoog) tracks te noemen, welke het vaandel van Bury Tomorrow succesvol naar alsmaar verder gelegen oorden zal dragen.

De stuiterende track 301 verdient verder nog een eervolle vermelding. Niemand minder dan Hatebreed frontman Jamey Jasta komt namelijk met zijn herkenbare stem duidelijk maken wat hij nu daadwerkelijk van het welbekende fenomeen haters’ vindt. Aangezien hij zelf de lyrics aanleverende, is het wel een duidelijk statement geworden: ”No one fucking has to, no one truely cares!”. Wellicht ook een stukje vocabulaire agressietherapie voor de hardcore-kapitein?

Mijn punt is echter wel duidelijk denk ik: met Eartbound houdt Bury Tomorrow de welbekende koers aan. Ze maken geen spannende uitstapjes, maar gaan daardoor ook zeer zeker niet op hun smoel. Het is gewoonweg een oerdegelijke Bury Tomorrow plaat geworden. ”Never change a winning team”, zoals het aloude gezegde luidt. Fans van Runes kunnen Eartbound zonder enige twijfel aanslingeren. Voor diegenen die zich meer beroepen op The Union Of Crowns heb ik nog wel een wijze boodschap: wen er maar aan. Tot op Graspop mannen!

Releasedatum: 29-01-2016 | Label: Nuclear Blast | Facebook

Tracklist:
01. The Eternal
02. Last Light
03. Earthbound
04. The Burden
05. Cemetery
06. Restless & Cold
07. 301
08. Memories
09. For Us
10. Bloodline

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter