Akasava – Nothing at Dawn

Niet álles hoeft nieuw te zijn onder de zon
75/100

Retro is hot. Al een paar jaar, en het Franse ensemble Akasava doet daar vrolijk aan mee. Of nouja, vrolijk… Nothing at Dawn is hun debuutplaat, en zoals de titel al doet suggereren: écht opbeurend is de muziek van Akasava niet. De band trok met hun eerste ep Strange Aeons de aandacht van het Portugese Nordavind Records, en die brengen de eerste langspeler over enkele dagen uit.

Akasava speelt duidelijk geen spelletjes met hun openingstrack Season of the Poet. In plaats van meteen de psychedelia in te duiken zoals veel genregenoten doen, worden we in eerste instantie getrakteerd op lekkere, logge doom metal met een seventies randje. De vocalen van Louis Hauguel zijn helder en een kléin beetje dissonant hier en daar: het is nét niet vals en weet je… bij veel andere bands zou dit storend zijn, maar binnen dit genre past het perfect.

Vanaf de tweede track, The Devil’s Tide, doet de stoner dan wel écht zijn intrede, en ook daar slagen de heren en dame van Akasava uitstekend in. We moeten enigszins aan Spiritual Beggars denken wat betreft de moddervette groovy gitaren van het begin. Wanneer de metal volledig aan de kant gezet wordt ten faveure van een psychedelisch, zweverig stuk waar Jefferson Airplane trots op zou zijn, en waarna een werkelijk uitstekende melodieuze gitaarsolo ingezet wordt (je weet wel, zo eentje met een daadwerkelijke melodie en opbouw, niet eentje die zoveel mogelijk noten in één minuut probeert te duwen) zijn wij verkocht. Dit wordt op de rest van het album ook vastgehouden, de doom-stoner hybride van Akasava waarbij afgewisseld wordt tussen loodzware passages en log riffwerk en groovy melodieën is gewoon lekker. Klinkt misschien wat platvloers, maar Akasava probeert niet hoogdravend te zijn in hun muziek óf iets echt nieuws te doen, en dus is ‘lekker’ simpelweg het perfecte woord ervoor.

Akasava

We hadden het zojuist al even over de vocalen… die zijn echt een aparte vermelding waard. Hauguel is een veelzijdige vocalist en hoewel écht zuiver zingen niet zijn ding blijkt te zijn, past zijn stem helemaal binnen het plaatje van Akasava. Op Pyramid’s Eyes komt hij zelfs weg met een soort ritmisch praten wat nét op het randje is, en het geeft de track, die licht Egyptische invloeden heeft, een nog occulter tintje: alsof we luisteren naar een of ander bovennatuurlijk ritueel, en niet een song. Zeker wanneer de stoner helemaal wegvaagt en er een hypnotiserend psychedelisch ambient-stuk voor in diens plek komt. Alles klopt. Hetzelfde geldt voor Zora the Traveller wat klein en onheilspellend begint en pas tegen de laatste anderhalve minuut daadwerkelijk losbarst.

En daarmee komen we ook meteen tot de conclusie over Akasava’s Nothing at Dawn: de band heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden, alles wat zij doen met hun stoner, doom en psychedelia kun je ook op andere albums vinden. Dat zie je ook terug in de titels van de tracks, die teruggrijpen naar elke cliché die gebruikt wordt binnen de occulte stoner. Maar om heel eerlijk te zijn is dat allesbehalve een probleem, want zoals gezegd: elk element aan deze plaat klopt gewoon, het is bij vlagen hypnotiserend, dan dreunt het weer door en voor je het weet word je om je oren gesmeten met orgelmelodieën waar The Doors nog een puntje aan kunnen zuigen (of nouja, kónden, als Jim Morrisson nog onder ons geweest was dan). Dit is zéker een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Releasedatum: 11-11-2016 | Label: Triton’s Orbit | Facebook

Tracklist:
01. Season of the Poet
02. The Devil’s Tide
03. Assembly Of Fools
04. Pyramid’s Eyes
05. Zora The Traveller
06. Solitude Of The Goat
07. Astral Truth
08. Nothing At Dawn

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter