Skepticism – Ordeal

Terugkeer van de meesters
80/100

In 1994 kwam er een album uit dat Stream From The Heavens heette. Het was slecht geproduceerd en deed het niet bijster goed, behalve in underground-kringen. Toch werd het daar laaiend ontvangen. De reden: de muziek. Doom, trager en gekwelder dan ooit, op het tempo van een dodenmars. De grenzen van het genre werden destijds al redelijk gerekt door My Dying Bride en Paradise Lost, maar zo gespeend van levenslust had men het nog nooit gehoord. De band van dienst was Thergothon, uit Finland. Het startschot van een nieuw genre was gegeven. In de voetsporen van Thergothon volgden de naamgever van het genre, Funeral, uit Noorwegen, en ook uit Finland: Skepticism. Het is deze laatste die het genre ‘populariseerde’ en het de bekendheid en vorm gaf in de extreme scene.

Skepticism vliegt echter zelfs voor mainstream doomfans behoorlijk onder de radar door. In de 24 jaar dat de band nu bestaat brachten de Finnen maar vier albums en een aantal EP’s uit. De vorige plaat Alloy stamt alweer uit 2008. In plaats van een bassist leunt de band hevig op orgels, wat een plechtige sfeer geeft en een atypisch geluid. Skepticism doet het vaak anders dan alle genregenoten, zo ook nu weer, want Ordeal is live opgenomen voor een publiek. Toch wordt het aangeprezen als ‘het nieuwe album.’ Het maakt van Ordeal een aparte ervaring. De muziek klinkt organisch en echt. Het alomtegenwoordige orgel geeft het geheel een drukkende en claustrofobische sfeer, terwijl de gitaren en bas onverstoord door brommen. Meteen vanaf de eerste noten is You imponerend. Een majestueuze inleiding tot een wereld van pijn en verdriet, ingeleid door trieste toetsen en gekwelde zang. Waar bands als Evoken, Mourning Congregation en Ahab hun treurnis opleuken met blastbeats, akoestische stukken of ambient-elementen, dreunt Skepticism door. Van begin tot eind is Ordeal een begrafenismars, ook te zien aan de pakken van de heren.

SkepticismBand15

Tijdens het hele album houdt Skepticism dit vast, die knellende pijn, merkbaar in elke noot. Zelfs de rustigere stukken, zoals March Incomplete, ademen pijn. Op momenten waar een gitaarmelodie de zang afwisselt, blijft het geluid vol – een teken van een puike productie. Het is ook niet meteen te horen dat het hier een live-opname betreft.

Het nadeel van een plaat als deze is dat de drempel erg hoog ligt. Dit is geen makkelijk verteerbaar hapje voor tijdens de brunch. Dit is een koptelefoonplaat voor in het donker met een glas wijn. Daar staat tegenover dat er vrijwel geen zwak nummer op staat. Ok, welbeschouwd is het een live-album, maar als men dit aanprijst als het nieuwe studiowerk hadden de (weliswaar mooie) versies van “oudjes” Pouring en The March And The Stream achterwege gelaten kunnen worden. Dan liever nog een nieuw nummer. Voor een fan van het genre is de plaat echter verplichte kost. Ordeal boeit van begin tot eind, mits de luisteraar discipline heeft. Als het de band zeven jaar kost om muziek van een hoog niveau als The Road of Momentary te schrijven wacht ik met liefde tot 2022 voor een volgende plaat. Op het moment van schrijven is de band net bevestigd voor Roadburn 2016, waar ze ongetwijfeld de meest depressieve act zullen zijn. Wij hebben er nu al zin in!

Releasedatum: 18-09-2015 | Label: Svart Records | Website

Tracklist:
01. You
02. Momentary
03. The Departure
04. March Incomplete
05. The Road
06. Closing Music
07. Pouring
08. The March and the Stream

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.