Make Me A Donut – Bright Side

Niet de beste donut uit het schap
65/100

Vroeger, toen de kratten bier nog van hout waren, vatte korte doch bondige namen de muziek van vele bands samen; Venom, Slayer, Death, enz. Echter, tijden veranderen en zo ook het scala aan bandnamen. Bandnamen als We Butter The Bread With Butter, The Tony Danza Tapdance Extravaganza en Eximperituserqethhzebibšiptugakkathšulweliarzaxułum (echt waar) maken het de hedendaagse dyslecticus in metalland niet bepaald makkelijk. Bij het horen van de band Make Me A Donut, werd dan ook al snel de link gelegd naar We Butter The Bread With Butter. Echter, schijn blijkt wederom te bedriegen. Deze Zwitserse donutliefhebbers maken namelijk geen aanstekelijke partycore, maar meten juist met erg progressieve maten. Progressive metal. Djent. Thall. Geef het beestje een naam, zou ik zeggen.

Bright Side zal het stokje overnemen van de in 2013 uitgebrachte debuutplaat Olson. Het album trapt af met de nummers Erratic en Nominates Padre en het wordt dan ook vrijwel direct duidelijk uit welke vaatjes getapt zal gaan worden. Vaten bestaande uit liters Haken en Vildhjarta, lichtgerijpte Structures en rokerige The Contortionist. In tegenstelling tot de djent van Vildhjarta wisselt Make Me A Donut in meerdere maten met vocals. Grunts, clean vocals en (gewoonweg) gebabbel: het komt allemaal voorbij. Met de eerste nummers achter de kiezen wordt de interesse direct gewekt. Maar helaas pindakaas: Deze ebt naarmate de plaat vordert steeds verder weg. De sleur hakt er namelijk een beetje in, wat resulteert in een ietwat smaakloze donut. Toegegeven: djent heeft vaak een aantal luisterbeurten nodig eer de muziek daadwerkelijk weet te bezinken. Het is net als een goede film waarin steeds weer nieuwe elementen naar voren komen tijdens elke nieuwe kijksessie (persoonlijk had ik dat met Despicable Me en Pinguins From Madagascar, maar dat terzijde).

Het resulteert erin dat Bright Side een groeiplaat is, waar je wel de tijd voor dient te nemen. (Nog) niet van dergelijk niveau als eerdergenoemde bands, maar de goede bedoelingen zijn er duidelijk van af te horen. Valar Morghulis (hallo Game Of Thrones) is zo’n groeinummer, waarbij duidelijk van Vildhjarta en The Contortionist is afgekeken. Niet de minsten natuurlijk. Er wordt dan ook een typisch djent-sfeertje gecreëerd welke voor een grijns op de smoel zorgt. Het drieluik I Awareness , II Knowledge en III Imagination toont het creatieve, polyritmische vermogen van de heren. II Knowledge wordt in deze creatie muzikaal omlijst door I Awareness en III Imagination, maar weet niet echt hoge ogen te gooien ondanks de pogingen om dat wel te bereiken. Zelfs trommeltjes worden tevoorschijn getoverd bij I Awareness, maar het mag niet baten. 

De djent fan zal door Bright Side een micro verhoging in de pantalon niet kunnen onderdrukken, maar sprake van een daadwerkelijke boner is er niet. Zelfs metalbabe Courtney Laplante van Iwrestledabearonce kan daar niet voor zorgen door een vocale bijdrage te leveren op het titelnummer. Daarvoor is het allemaal eigenlijk ‘net-niet’ en overwegend braaf. Nogmaals, Bright Side is een groeiplaat welke na elke luisterbeurt steeds ietsje beter wordt. Dit tot op een zekere hoogte: als het plafond is bereikt. En dat plafond is bereikt bij een 65: een ruime voldoende. Wellicht als de heren in de toekomst wat meer ballen tonen, dat dan de daadwerkelijke boner een feit wordt. Ik houd hem in ieder geval voor nu nog even in de broek.  

Releasedatum: 02-10-2015 | Label: Tenacity Music | Facebook

Tracklist:

01. Erratic
02. Nominatus Padre
03. Skyline
04. Valar Morghulis
05. I Awareness
06. II Knowledge
07. III Imagination
08. Elusion
09. Bright Side (featuring Courtney LaPlante)
10. Between

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter