Caliban – Ghost Empire

Caliban slaat een nieuw pad in en gaat mee met de tijd
80/100

We schrijven 29 juni 2013 te Dessel, het Belgische Metalwalhalla. De festivalposter van Graspop werd deze editie verblijd met een aantal interessante death- metalcore en djent namen, zoals Thy Art Is Murder, After The Burial en Heaven Shall Burn. Laatstgenoemde was niet de enige Duitse metalcore band welke Graspop aan zou doen, Caliban representeerde namelijk met hen de Duitse metalcore scene middels een spetterend optreden.
Ik was tot dat moment niet zo into Caliban. Waarom? Geen idee, nooit echt de moeite genomen om ze eens goed te beluisteren. En dit terwijl ik wel al sinds jaar en dag fan ben van de Duitse metalcore giganten van Heaven Shall Burn. Caliban zorgde er middels het erg bevredigende optreden van 29 juni voor dat ik het (tot dan toe) nieuwste pareltje van hen de weken erna mening maal even liet botvieren op mijn trommelvliezen. Ook het oudere werk heeft vervolgens de revue gepasseerd. I am Nemesis viel bij mij terdege in de smaak dat ik me dan ook direct aanmeldde om Caliban’s nieuwste te beluisteren en te reviewen. En….gelukkig maar!

Caliban heeft met Ghost Empire namelijk voortreffelijk werk geleverd. Evenals I am Nemesis herbergt ook Ghost Empire een 12-tal nummers, met een luistertijd van om en nabij de 48 minuten. Er zijn een aantal dingen die opvallen bij het beluisteren van dit album.

caliban2013

Zo is te merken dat Caliban meegaat met zijn tijd. De lompe metalcore welke dit Duitse kwintet produceerde op eerdere albums als The Opposite Within en The Awakening is aan een ferme verandering onderhevig.
Zo is de band, onder leiding van schreeuwlelijk Andy Dörner, meer gebruik gaan maken van andere zangtechnieken. Deze veranderingsslag werd al in gang gezet op I Am Nemesis en op Ghost Empire wordt hier dan ook netjes op voort geproduceerd. Voorheen werden de screams van Andy aangevuld met clean vocals, bewerkstelligd door gitarist Dennis Schmidt. Echter op Ghost Empire is Andy zijn strot op een meer melodieuze manier gaan gebruiken. En dit heeft geen negatief effect op het album.

Caliban is inmiddels alweer 16 jaar een gegeven in de metalscene, dus verandering is iets wat het vastroesten van een dergelijke band als deze voorkomt. De medaille heeft echter 2 kanten. Zo zullen er aan de ene kant mensen zijn die de verandering misplaatst en spijtig vinden, terwijl de andere kant deze juist omhelst en bejubeld. Het moge duidelijk zijn aan welke zijde ik me bevind. Vele bands zijn hier het toonvoorbeeld van.
Waar KoRn bijvoorbeeld de plank volledig misslaat met hun muzikale metamorfose, is Machine Head bergopwaarts gegaan met hun laatste twee meesterwerken. Om maar even wat voorbeelden te noemen.

En, zoals ik al eerder noemde, gaat ook Caliban mee met zijn tijd. Djent is een relatief nieuw genre en djent bands poppen dus ook als paddenstoelen uit de grond, waardoor deze zoveelste metalen zijtak inmiddels groeit als kool. Caliban pikt ook een graantje mee van deze moderne ontwikkeling, door enkele djent elementen aan hun muzikaal oeuvre toe te voegen. Bij openingsnummer King is het meteen raak en zijn de riffs duidelijk in een djent jasje gehesen.Hier passen de clean vocals en melodieuze zanglijnen dan ook goed bij: één en één is twee.

Opener King lost het startschot van Ghost Empire middels ”BOW DOWN’ AND HAIL TO THE KING’. Het begin van dit nummer doet erg denken aan Behind The Curtain van Volumes en ik betrap me er tevens op dat ik aan het einde van het nummer eveneens The Browning denk te herkennen. Dit wegens het elektronisch stukje wat aan het nummer is toegevoegd. Dit is iets wat overigens niet echt meer terugkomt op het album. Gelukkig maar, want anders wordt er wel heel hard tegen de schenen van de oldskool Caliban fans getrapt! King is een goed voorteken voor de rest van het album. Het staat bol van de heerlijke riffs met een djent randje en een veelvuldige afwisseling van screams, clean vocals en een combinatie van beiden in de vorm van het melodieuze krijsen.

Waar op I am Nemesis deze Duitse metalcore delegatie Rammsteins Sonne in een Calibanistisch sausje heeft gedoopt, hebben ze op Ghost Empire voor het eerst in hun bestaan een voltallig Duits nummer opgenomen. Het nummer draagt de titel Nebel, wat naar mijn inziens een koddige opvolger is van Sonne. Of er een connectie tussen beide producties zit is voor mij tot dusver onbekend.

Ook wordt er op het album meer dan voorheen gebruik gemaakt van sing-alongs. Denk bijvoorbeeld aan het nummer Your Song met zijn Parkway Drive’s Dark Days -achtige intro. Live zal dit nummers goed tot zijn recht komen wanneer het publiek uit volle borst ‘mee-HEE’t’ en THIS IS YOUR SONG, THIS IS OUR SONG” meeblehrt. Simpel doch effectief. Door dergelijke elementen in de nummers te verwerken liggen ze dan ook goed in het gehoor en zullen zich hier vervolgens ook goed in weten te nestelen. Na een aantal luisterbeurten sluipt de herkenbaarheid dan ook in de nummers.

 ”Maar Rafaël, heb je dan niets op te merken aan deze plaat?”. Daar lijkt het inderdaad wel op, maar toch is er wel een kritische noot die ik kan plaatsen bij Calibans nieuwste. Zoals ik al eerder noemde kickt Caliban lomp af en houden dit ook wel even vol, maar er sluipt steeds meer melancholiek in de nummers waardoor deze aan kracht moeten inboeten. Het begin van Cries and Whispers doet denken aan Lead Sails (And  a Paper Anchor) van metalcore gegadigden Atreyu, waardoor dit nummer een country randje krijgt. Niet slecht, maar iets wat niet bepaald in de lijn der verwachtingen ligt.

Doordat de nummers in vaart minderen, en er meer gebruik wordt gemaakt van clean vocals, krijgen ze een wat zoetsappig en dramatisch tintje. Teksten als ”I can’t feel my aching heart, everything has fallen apart”, nogmaals van het nummer Cries and Whispers en ”I am all alone after all I’ve said and done‘ van het nummer Good Man helpen dan ook een handje mee om de dramatiek in, met name de tweede helft van het album, te laten sluipen. Soortgenoten als Atreyu en Parkway Drive gingen hen al voor in een dergelijk muzikaal proces als dit. Niet gek dat hierin dan ook meteen een lichtelijke bron van herkenning zit.
Het leidt af van datgene waar Caliban goed in is: lompe en kwalitatief goede metalcore maken, waar menig metalhead de vingers bij aflikt.

Het doet echter niet af aan het totaalplaatje van een album waarop Caliban een nieuw pad is ingeslagen van de hoofdweg welke metalcore wordt genoemd. Ze zullen hiermee nieuwe fans bereiken, alsook oude fans kwijtraken. Dat is echter het risico van het vak. Dit album had zeer zeker mijn jaarlijst van 2013 gehaald, dus Caliban heeft meteen de toon gezet voor een goed muzikaal jaar. Kom maar op 2014! Let us see what you got!

Releasedatum: 27-01-2014 | Label: Century Media | Website

Tracklist:
01. King
02. Chaos – Creation
03. Wolves And Rats
04. nebeL (feat. BastiBasti / Callejon)
05. I Am Ghost
06. Devil’s Night
07. yOUR Song
08. Cries And Whispers
09. Good Man
10. I Am Rebellion
11. Who We Are
12. My Vertigo

FacebookTwitter