Dimmu Borgir – Abrahadabra

75/100

In de line-up van Dimmu Borgir zijn altijd al veel veranderingen geweest, maar dit slaat alles: Nadat zowel de drummer, de bassist als de toetsenist de black metalband hebben verlaten, waren er nog maar drie. Maar dat weerhoudt ze niet om het negende album met alweer het orkest van de heer Gaute Storaas die ook meehielp aan Puritanical Euphoric Misanthropia en Death Cult Armageddon te maken. Dit zijn ook mijn twee favoriete Dimmu Borgir albums. Zullen ze, zelfs met drie personen, met de epische sound van Dimmu Borgir weer mensen naar adem laten snakken of zal het langzaam duidelijk worden dat hun tijd erop zit?Het intro laat me weten dat Dimmu Borgir hun black metal nog niet verleerd is. Het harde gitaarwerk van de kale heren Silenoz en Galder overtuigen en het vocale werk blaast me, zoals altijd met Shagrath, omver. Het drumwerk doet wat het hoort te doen, alleen het orkest komt niet tot zijn recht op dit album. Af en toe zijn er van die momentjes dat het orkest er alleen voor staat, maar bij In Sorte Diabolica wordt dit bombastisch element met hartenlust door de mix geduwd.

De sound op bijvoorbeeld Gateways laat horen hoe het moet op het hele album. De dramatische vocalen op het achtergrond, de metal en het orkest komen allemaal heerlijk uit de verf in dit nummer. Ik mis alleen één element: De cleane vocalen van voormalig bassist Vortex. Dit is overgenomen door een vrouw, maar dit klinkt ronduit lachwekkend. Goddank is dit niet verschenen in een van de andere nummers.

Ik baal ervan dat het orkest niet zo goed tot z’n recht komt als bij de voorgaande albums. Dit brengt voor mij al het eindpunt veel lager. Kijk, ik ben niet een diehard Dimmu Borgir fan, maar ik kende ze al een tijdje door hun brute black metal met tijdloos klassieke muziek. Maar goed, fans van black metal en niet zozeer van Dimmu Borgir hebben wat te luisteren nu.

Mijn conclusie luidt dus dat dit een beetje een tegenvaller is. Na vele topalbums is dit een beetje een dipje. Desalniettemin is dit een leuk album om een paar daagjes door je speakers te laten galmen. Gewoon de volgende keer de sound wat opsteken, dan is alles weer goed. En ik denk zelfs dat er een fanschare bij zal komen. Maar ik kan me niet in de fan inleven. Ik denk dat die hier ook niet erg van onder de indruk zijn. Dimmu Borgir heeft een diepe wond opgelopen, maar zelfs diepe wonden genezen. Het laat alleen een litteken achter.

Releasedatum:
24-9-2010 | Label: Nuclear Blast Records | Myspace

Tracklist:

01. Xibir
02. Born Treacherous
03. Gateways
04. Chess With The Abyss
05. Dimmu Borgir
06. Ritualist
07. The Demiurge Molecule
08. A Jewel Traced Through Coal
09. Renewal
10. Endings And Continuations

FacebookTwitter