Ragherrie redactie: jaarlijsten 2015

En dan zit 2015 er opeens bijna op. Wat vliegt de tijd! 2015 was een bewogen jaar, niet alleen op muzikaal vlak. Evenals in 2014, hebben leden van de Ragherrie-redactie ook dit jaar weer een persoonlijk lijstje samengesteld met daarop hun favoriete platen van het afgelopen kalenderjaar. Uit vrijwel het hele metalen spectrum werden door tien van onze redactie-leden platen aangedragen en genomineerd voor de titel “Plaat van het jaar 2015 volgens Ragherrie”. Via de links hieronder kunnen deze lijsten per redacteur worden bekeken.

jaarlijst-uitgelicht-648x324

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Wij van Ragherrie houden wel van statistiek. Hier een aantal opvallende zaken over het muzikale jaar 2015 op een rij.

In totaal nomineert de redactie ruim 70 verschillende albums uit alle verschillende hoeken van de metal (en aanverwante genres). Singles, compilaties, live-platen, her-uitgaves (uitgezonderd de redux-plaat van Monster Magnet) en demo’s werden buiten beschouwing gelaten. Slechts één Ep werd genomineerd (The Great Discord met Echoes, door Berry Giezen). Na de tien losse lijstjes met elkaar te hebben vergeleken, valt op dat een aantal albums vaak genoemd worden. Toch zitten de vijf platen die het hoogst scoren bijzonder dicht bij elkaar. Hieronder de overall top vijf van onze redactie over het muzikale jaar 2015:

01. Amorphis – Under The Red Cloud
Dit album komt in maar liefst vijf jaarlijstjes terug als één van de beste metal-albums van 2015, al plaatst opvallend genoeg niemand dit album direct op nummer één. De Finnen scoren echter wel het allerbeste, met een 2e, 3e, 5e, 6e en 7e plek in de verschillende lijstjes. Daarmee is Under The Red Cloud officieel ons “Album van het jaar 2015” geworden. Gefeliciteerd aan Amorphis!

02. Ghost – Meliora
Het Zweedse Ghost kan met hun nieuwste wapenfeit Meliora op vier vermeldingen rekenen. Rafaël van der Sanden vond deze plaat zelfs het allerbeste album van heel 2015. Zijn broer Aäron van der Sanden vond enkel Purple van Baroness nét iets beter, waardoor het album een zilveren medaille bemachtigt op zijn lijst. Daarnaast scoort Meliora tweemaal een zeer verdienstelijke zesde plaats, in de lijstjes van Friso van Daalen en Corne Janssen.

03. Enslaved – In Times
Ex aequo met nummer vier (en vijf!) staat Enslaved. Drie van de tien redacteuren noemen In Times in hun “best of”, Andreas Smulders heeft het album zelfs als nummer één in zijn lijst genoteerd. Friso van Daalen bedeelt de Noren met een tweede plaats, waardoor Enslaved uiteindelijk op punten op plek drie in het “overall” -lijstje belandt, mede doordat Nick Roovers het album met een zesde plek maar nét buiten zijn top-5 laat vallen.

04. Gloryhammer – Space 1992: Rise Of The Chaos Wizards
Ook Gloryhammer komt drie maal op een lijstje voor. Mitchell Scheerder roemt het album als beste plaat van 2015, maar omdat de overige twee redacteuren (Friso van Daalen en Nick Roovers) Gloryhammer buiten hun top vijf laten vallen, met respectievelijk een 7e en 10e notering, leggen de Schotten het uiteindelijk nipt af tegen Enslaved en scoort Space 1992: Rise of the Chaos Wizards net iets hoger dan nummer 5 op deze lijst.

05. Lamb of God – VII: Sturm und Drang
Het nieuwe LoG album staat, ondanks drie uitverkiezingen, ‘slechts’ op de vijfde plek. Tweemaal verdiende VII: Sturm und Drang een eervolle vermelding, terwijl alleen Aäron van der Sanden de plaat ook daadwerkelijk in zijn top 5 opnam.

Top5

En daaronder. Tsjah. Liefst veertien plaatjes worden tweemaal genoemd door verschillende redacteurs. Geen haarkloverij op dat front: Ahab, Leprous, Intronaut, Luca Turilli’s Rhapsody, Fluisteraars, Steak Number Eight, Atreyu, Baroness, We Butter The Bread With Butter, SikTh, Baldrs Draumar, Kampfar, Finsterforst én Chelsea Wolfe delen de zesde plaatst in dit jaarlijstje. Het moge na het zien van al deze namen duidelijk zijn: 2015 was een divers jaar met in vrijwel elke hoek van de metal wel iets om van te smullen. Het was weer bijzonder lastig kiezen, als een kind in een snoepwinkel. Tot volgend jaar!

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Friso van Daalen

“Een divers maar zéér smakelijk jaar voor metal”

Friso

 Voor mij was 2015 een fantastisch jaar voor muziek uit het hardere segment. Persoonlijk luister ik van alles door elkaar, wat ervoor zorgt dat iets minder conventionele artiesten het soms goed doen bij mij. Tel daarbij op dat je als eindredacteur van een metalwebsite, hoe ironisch het misschien ook klinkt, niet altijd de tijd hebt (of neemt) om alle “mainstream” metal-albums uitgebreid te beluisteren. Toch heb ik een mooi lijstje weten samen te stellen van mijn muzikale hoogtepunten uit 2015:

05. Moonspell – Extinct
Pas een aantal jaar volg in het Portugese Moonspell. De platen worden steeds meer poppy, maar op een bijzondere manier pakt mij dat enorm. De nummers op dit album hebben allemaal hun eigen functie en de melodieën blijven lekker in je hoofd hangen. Het is misschien niet het meest originele album van de band, maar smaken doet het!

04. Ahab – The Boats Of The Glen Carrig
Het Duitse Ahab zag ik al vaker voorbij komen, maar echt luisteren deed ik het nooit. Tot dit jaar. The Boats Of The Glen Carrig is een ervaring. Je moet het album opzetten, in een lekkere stoel gaan zitten en alles in je opnemen. Nadat ik omver geblazen werd door dit album, ben ik ook ouder werk gaan luisteren en toen ontdekte ik dat dit album toch wel het beste is van de band tot op heden. Dat er nog een doom metalplaat in mijn jaarlijst zou komen, had ik begin dit jaar totaal niet verwacht…

03. Amorphis – Under The Red Cloud
Eerlijk gezegd was ik wat sceptisch toen Amorphis liet weten in 2015 met een nieuw studioalbum te komen. De vorige schijf was heus wel goed, maar deed mij persoonlijk weinig. Toen ik voor het eerst naar Under The Red Cloud luisterde was ik bij het eerste nummer al direct verkocht. Het enthousiasme bleef bij ongeveer elk nummer op dat peil en weken lang was het album niet uit mijn muziekspeler weg te slaan. Nog steeds draai ik deze plaat met regelmaat. Alles klopt: catchyness, ietwat prog, harde stukken met grunts, prachtige melodielijnen en af en toe wat interessante eclectische wendingen in de vorm van bijvoorbeeld een sitar. Divers maar zeer smaakvol!

02. Enslaved – In Times
Sorry. Ik ben fan. Ongeveer alles wat deze Noren de afgelopen jaren uitbrachten sloeg direct bij mij aan. Toch was ik wat teleurgesteld in RIITIIR (review) omdat het soms wat gezapig en ongeïnspireerd klonk. In Times is een album geworden waarbij alles klopt. De songs zijn ook daadwerkelijk in één creatieve sessie ontstaan. Zelfs de volgorde waarin het geschreven is is nauwelijks gewijzigd, zo begreep ik uit interviews met de band. Het feit dat ik de band meerdere keren (met diverse projecten) aan het werk heb mogen zien (en horen!) op Roadburn eerder dit jaar, draagt er erg aan bij dat In Times voor mij speciale gevoelens oproept. Mijns inziens een meesterwerk!

01. Leprous – The Congregation
Maar geen enkele plaat maakte zoveel indruk als The Congregation van het Noorse Leprous. Het vorige album Coal uit 2013 wist mij al zeer te bekoren maar het meest recente werk was zo’n enorme stap voorwaarts. Het is een groeiplaat – maar wanneer je de tijd neemt om alle facetten van de muziek te ontdekken, is het enkel genieten geblazen. Ik ben dan ook een beetje verliefd op de stem van zanger Einar Solberg, vooral wanneer hij zijn longen uit zijn lijf schreeuwt bij nummers als Rewind en Down. Dit album heeft mij als muzikant ook geinspireerd en raakt mij persoonlijk, elke luisterbeurt weer. Catchy, zwaar bij vlagen ingewikkeld en met genoeg momenten waar het totaal losbarst. Leprous is mijn nummer één van 2015, en terecht!

Friso

Eervolle vermeldingen
06. Ghost – Meliora
07. Gloryhammer – Space 1992: Rise Of The Chaos Wizards
08. Intronaut – The Direction of Last Things
09. Shining – International Blackjazz Society
10. Avatarium – The Girl With The Raven Mask

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Mitchell Scheerder
“Power! Doom! Blijheid! Naarheid!”

Mitchell2015 was een vreemd jaar. Voor mij althans. Alle grote spelers in mijn zo geliefde power metal-hoekje lieten het een beetje afweten. Blind Guardian, Helloween, Grave Digger, en zelfs Powerwolf brachten weliswaar solide platen uit, maar niets waar je van zegt ‘wauw!’. En zo was het met veel albums. Prima werk, maar niet je van het (looking at you Iron Maiden). Veel van de pareltjes kwamen uit onverwachte hoeken, of pas na veel luisterwerk. Leprous, My Dying Bride, Enslaved, Stratovarius, Symphony X, Cradle Of Filth, Civil War…allemaal puike platen die jaarlijstmateriaal kunnen worden. Het was dan ook even peinzen, maar uiteindelijk heb ik de platen kunnen kiezen, waarbij ik luisterplezier heb verkozen boven muzikale innovatie en hype. 

05. Shape Of Despair – Monotony Fields
Opeens was het daar. Shape Of Despair lag bij mijn weten al even stil, en kwam uit het niets met Monotony Fields. Wat ik van de band kende beelf niet zo hangen, dus ik was niet meteen gek van deze groep. Toch maar luisteren. Gelukkig! Magistrale doom, ruim 70 minuten lang. Van pure wanhoop tot lichte stralen van geluk, die weer vernietigd worden door de duisternis, Monotony Fields is, allesbehalve monotoon. Een van de beste underground doom-albums van het jaar.

04. Black Tongue – The Unconquerable Dark
Shape Of Despair was zwaar, maar niks is zo zwaar als Black Tongue, dat zich uit het niets in no-time in de jaarlijst nestelde. Doomcore, het wordt een ding in 2016. Denk Emmure, maar dan traag als stront door een trechter, met de zwaarte van een aambeeld van 10.000 kilo. Een mokerhamer die je om de oren beukt tot je murwgeslagen neervalt. Dat is The Unconquerable Dark. Loodzwaar, zonder enige vorm van uitzicht op een prettiger leven. De wereld is een nare plek, en Black Tongue maakt het pijnlijk duidelijk.

03. Swallow The Sun – Songs From The North I, II & III
De prijs voor meest ambiteuze band gaat naar Swallow The Sun. De Finnen verrasten vriend en vijand door met een driedubbel-album op de proppen te komen. ‘Gloom, beauty, and despair’ noemden ze het zelf, en dat klopte. Van majesteuze death/doom tot zwevende akoestische, bijna folky deuntjes, met een melancholische toets, helemaal verder tot de pure wanhoop van funeral doom, waar geen licht meer doordringt. En allemaal perfect uitgevoerd. Ambitieus, groots, en perfect.

02. Ahab – The Boats Of The Glen Carrig
Ahab is altijd van goede kwaliteit maar The Boats Of The Glen Carrig liet meer horen dan “slechts” een funeral doom metalband. Het toonde een groep die zijn kunst beheerst, de kunst om van doom en postrock een uniek geluid te produceren, dat zowel extreem depressief als hoopvol en zwevend klinkt. The Boats Of The Glen Carrig is een reis, zowel door een verhaal als door een muzikaal landschap. Ahab blijft verrassen en verbazen.

01. Gloryhammer – Space 1992: Rise Of The Chaos Wizards
Kaas, kaas, glorieuze kaas! Als het om ongebreideld plezier gaat is Gloryhammer onovertroffen. Zo oprecht overdreven, met een dikke knipoog en toch vol overtuiging en met geweldige nummers. Het is absurd, het is over de top en het is goed. Naar geen plaat heb ik meer uitgekeken, en geen album heeft mijn torenhoge (want: kastelen!) verwachtingen zó ruimschoots ingelost.

Mitchel

Eervolle vermeldingen:
06. Barren Earth – On Lonely Towers
07. Between The Buried & Me – Coma Ecliptic
08. Luca Turilli’s Rhapsody – Prometheus, Symphony Ignis Divinus
09. Cain’s Offering – Stormcrow
10. Dragony – Shadowplay

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Marieke van Harselaar
“Bekentenissen van een black metalhipster”

MariekeBij Ragherrie krijg ik regelmatig een beetje gekscherend de term “black metalhipster” naar mijn hoofd geslingerd, omdat het gros van de muziek die ik draai behoorlijk zwartgeblakerd is, maar doorgaans maar weinig van doen heeft met de klassieke trve, kvlt ende frostbitten Noorse black die ontstond in de jaren 90. In plaats daarvan word ik heel erg blij van muziek die veel met de natuur te maken heeft, vooral heel sfeervol is en (neo)folk- en ambient-elementen gebruikt. En als dat me een hipster maakt? So be it! Anyway, omdat ik dit jaar heel veel schitterende platen voorbij heb zien komen, vond ik het ongelofelijk moeilijk om een top 5 samen te stellen. Daarom heb ik ervoor gekozen om vooral aandacht te geven aan onbekendere bands wiens releases echt diepe indruk op me gemaakt hebben, want de grote releases kent iedereen natuurlijk al!

05. Fluisteraars – Luwte
Hoewel we een bloeiende scene hebben met een hoop interessante acts, is Fluisteraars het beste wat er de afgelopen tien jaar uit de Nederlandse black metal voortgekomen is. In 2014 brachten ze het fantastische debuut Dromers uit, en anno 2015 is het alweer tijd voor de opvolger van dit productieve drietal. Luwte heeft een ijzig geluid en kille sfeer die direct teruggrijpen naar de second wave black metal, maar klinkt op geen enkel moment gedateerd of onorigineel. Alles aan deze plaat klopt, van de productie tot de spaarzame vocalen en de sfeer. Luwte is zonder twijfel de beste NLBM-plaat van het jaar, en één van mijn persoonlijke hoogtepunten.

04. Nechochwen – Heart of Akamon
Hoewel geschiedenis, erfgoed en mythologie drie dingen zijn die veel voorkomen binnen de metalscene, ben ik nog niet eerder een band tegengekomen die van Native American-oorsprong was en black metal maakt. Nechochwen is in mijn boekje dus een heel bijzonder en origineel beest. Met Heart of Akamon brengt Nechochwen een schitterende combinatie van akoestische folk-elementen en superstrak gespeelde black metal die doordrenkt is van de geschiedenis, pijn en liefde voor de natuur die Native Americans met zich meedragen.

03. Dynfari – Vegferð Tímans
Het erfgoed van Wolves in the Throne Room en andere bands die uit de contreien van de Cascaden komen heeft een hele dikke stempel op de atmospheric black metal scene gedrukt. Een voorliefde voor de natuur, ambientpassages en akoestische gitaren zijn drie elementen die veelvuldig opgepakt zijn door bands uit de hele wereld. En zo ook het IJslandse Dynfari, wiens meest recente album, Vegferð Tímans niets minder dan fantastisch is. Het drieluik Vegferð I, II en III laat een jonge, ambitieuze band zien die in staat is om prachtige songs te schrijven die heel klein en intiem beginnen, maar steeds groter, meeslepender en intenser worden waarbij een climax die gegarandeerd voor kippenvel zorgt niet uit kan blijven. In dat opzicht doen ze niet onder voor andere grotere spelers in het genre.

02. Downfall of Nur – Umbras de Barbagia
Een plaat die ik bij toeval ontdekte is Umbras de Barbagia van het Argentijnse Downfall of Nur wat eerder dit jaar uitkwam bij Avantgarde Music. De band onderscheidt zich van andere artiesten binnen het genre doordat ze gebruik maken van het erfgoed van een volk in Sardinië en daar niet alleen tekstueel iets mee doen, maar ook muzikaal én in het artwork elementen van de Nuragische beschaving terug laat komen. Er is een sterk gevoel van nostalgie, heimwee naar de tijd van weleer die spreekt uit de veelal in mineur gecomponeerde stukken van Umbras de Barbagia. Hoewel de black metal onverbiddelijk strak gespeeld is, overheerst de schoonheid van deze heimwee en maakt dat dit voor mij echt het op één na mooiste album is wat 2015 voortgebracht heeft.

01. Alda – Passage
Toen ik :Tahoma: (2011) van Alda voor het eerst hoorde, werd het me meteen heel duidelijk dat we hier met iets heel bijzonders te maken hebben. De uit Washington afkomstige jonge band maakt, net als alle andere artiesten in deze top vijf, atmospheric black metal, maar heeft vanaf de eerste release een heel eigen geluid. Hiervoor kenmerkend is een bepaalde fragiliteit in prachtige akoestische elementen, cleane vocalen en een schoonheid die zelfs doorsijpelt in de black metal die daar tegenover staat. :Tahoma: is voor mij echt de ultieme optelsom van hoe atmospheric black metal moet klinken en ik had niet verwacht dat Passage, diens opvolger die dit jaar uitgekomen is, het gevoel wat dit album opriep zou kunnen evenaren. Ik zat er helemaal naast, want Passage is minstens zo mooi en veruit de meest indrukwekkende plaat die ik dit jaar heb mogen beluisteren.

Marieke

Eervolle vermeldingen:
06. Amorphis – Under The Red Cloud
07. Ahamkara – The Embers of Stars
08. Dead to a Dying World – Litany
09. Mgła – Futility of Existence
10. Nhor – Momenta Quintae Essentiae

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Aäron van der Sanden
“Muzikaal hoopgevend jaar”

Aäron

In muzikaal opzicht heeft 2015 mij meermaals zielsgelukkig gemaakt (ook op andere gebieden hoor, bel alstublieft de GGD niet). De rode draad door het jaar heen valt in één begrip samen te vatten: hoop. Verschillende bands die het niet makkelijk hebben gehad, kwamen in 2015 met een plaat die hen en ons weer vooruit liet kijken, in plaats van achterom. Denk aan Lamb of God, na de arrestatie van Randy Blythe. Of Atreyu, bij wie na een jarenlange stilte weer de energie terugkeerde om de studio in te duiken en op te treden. Maar ik denk vooral aan de mannen van Baroness, die de heftige crash met hun tourvoertuig een plek hebben weten te geven en op de valreep een prachtplaat uitbrachten. Een uitgebreide terugblik met vijf toppers en vijf albums die toch op zijn minst een eervolle vermelding verdienen.

05. Steak Number Eight – Kosmokoma
Naarmate de jaren vorderen begin ik ook steeds meer waardering te krijgen voor bands die muziek buiten de hard- en metalcore fabriceren. Steak Number Eight is in dat opzicht één grote verrassing voor me. Hun mengeling van hardrock, progressive en sludge maakte dat ik gefascineerd raakte door Kosmokoma, waarvoor openingstrack Return Of The Kolomon als hoofdverantwoordelijke kan worden aangewezen. Maar ook Gravity Giants staat bij mij hoog in aanzien. Ik ben benieuwd waar het voor deze West-Vlaamse heren gaat eindigen; in mijn ogen is voor hen the sky the limit.

04. Lamb of God – VII: Sturm Und Drang
De hele metalwereld leefde mee met LoG toen zanger Randy Blythe werd aangeklaagd wegens het mogelijk duwen van een fan die op zijn hoofd landde en na het optreden overleed. Na het zien van de documentaire ‘As the Palaces Burn’ werd mijn medeleven alleen maar groter; wat een hel, natuurlijk voor de nabestaanden, maar ook voor LoG. Want het had zomaar afgelopen kunnen zijn met muziek maken voor de mannen die ook een gezin hebben te onderhouden. Gelukkig is het allemaal goedgekomen en bleek hun plaat VII: Sturm Und Drang een perfecte manier om weer op de muziek te focussen. Het album is bijzonder veelzijdig naar Lamb of God-normen, waarbij het kalme Overlord me verraste en Erase This het meest is blijven hangen.

03. Atreyu – Long Live
Jarenlang hoorde niemand iets van Atreyu en ook ik begon te twijfelen aan een terugkeer. Maar plots was er de mededeling dat ze met een nieuw album zouden komen; yes! Want hoewel er genoeg mensen zijn die het laatste album Congregation of the Damned maar niets vonden, ben ik altijd siked geweest wat betreft Atreyu. De, in mijn ogen, perfecte mix van hard- en metalcore komt ook op Long Live goed tot zijn recht. Dat het allemaal niet te ingewikkeld is: who cares? Dan zet ik wel een djent-album op of trek ik een boek van wijle Harry Mulisch uit de kast. Ik kijk er reikhalzend naar uit om tracks als Cut Off The Head en Do You Know Who You Are? aankomende zomer terug te horen op Graspop 2016 en ongegeneerd mee te schreeuwen.

02. Ghost – Meloria
Het is bijna niet voor te stellen hoe snel de ster van deze band rijst. Was dit eerst vooral een leuke act, tegenwoordig is het gewoon een hele goede band. Ik ben me ervan bewust dat de mythe die de Zweden rond zichzelf hebben opgebouwd hier een grote rol bij speelt, maar ik laat me door hen graag een beetje voor de gek houden. Want ook ik twijfel er niet aan dat de huidige Papa Emiritus III dezelfde is als de vorige twee en dat Dave Grohl echt niet achter het drumstel heeft gezeten, maar hetgeen Ghost losmaakt in de muziekwereld doet mij breeduit glimlachen. Meloria versterkt mijn sympathie voor de band alleen maar. Wat een machtig werk is dit en wat prachtig klinkt He Is, zeker de vertolking van dit nummer tijdens het optreden in Tivoli Vredenburg Utrecht, wat mij minutenlang kippenvel bezorgde.

01. Baroness – Purple
Waar ik mijn top vijf in november eigenlijk al rond had, kwam daar op de valreep nog verandering in. Want doe het maar eens; met je tourbus de diepte in donderen en drie jaar later een meesterwerk afleveren. Deze koppositie heeft Baroness dus niet alleen te danken aan topalbum Purple, maar aan het hele verhaal dat om de Amerikanen heen hangt. De lichamelijke én mentale gevolgen van de crash waren gigantisch en, laten we eerlijk zijn, niemand had het Baizley en co. kwalijk genomen als ze er een punt achter hadden gezet. In plaats daarvan rechtten ze de rug en kwamen ze eind 2015 met een totaalconcept dat zowel muzikaal als visueel steeds weer iets nieuws onthult. Iedere blik op de albumhoes levert weer een ontdekking op, terwijl nummers als Chlorine & Wine en Shock Me de klasse en dynamiek van Baroness perfect laten horen. Na The Red AlbumBlue Record en Yellow & Green is Purple een volgende tint op het pallet van de meester; een tien met een gouden griffel.

Aaron

Eervolle vermeldingen:
06. Painted Wives – Obsessed With The End
07. We Butter The Bread With Butter – Wieder Geil!
08. Being As An Ocean – Being As An Ocean
09. We Came As Romans – We Came As Romans
10. Pro-Pain – Voice of Rebellion

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Rafaël van der Sanden
“Coreknaapje valt voor Spoken”

Rafaël

Teringjantje, we staan alweer aan de vooravond van 2016! Ondanks dat ik 2014 persoonlijk toch een beter muzikaal jaar vond, heeft  2015 gelukkig ook een hoop pracht en praal voortgebracht. Daarnaast ging het Ragherrie ook voor de wind, dus zonder meer geen enkele reden tot klagen. Op naar 2016!

05. Atreyu – Long Live
YES, ZE ZIJN WEER TERUG! Dat was mijn reactie bij de eerste stuiptrekking van Atreyu middels het uitbrengen van singletje So Others May Live. Als fan van deze metalcore-machine ben ik dan ook zeer tevreden met hun comeback na een stilte van vijf lange jaren. Start To Break is zelfs één van mijn favoriete nummers van het jaar geworden. Het album is gewoon erg “Atreyu” en omvat de kracht van het oude werk én het melodische van de nieuwere platen. Ik ben in elk geval blij dat ik ze in 2015 voor Ragherrie mocht horen, zien en spreken rond de show in Melkweg, Amsterdam!

04. Heart Of A Coward – Deliverance
Ook de Britten van Heart Of A Coward zetten met dit album forse schreden in de goede richting. Niet raar dat het album Deliverance dan ook lovend wordt ontvangen door de critici. Met een voorliefde mijnerzijds voor het eerste album van Sylosis kon de zang mij natuurlijk direct bekoren. De heren zijn met Deliverance de kant van de minste weerstand opgegaan, maar hebben dit wel goed aangepakt. De nummers hebben dan ook alle kenmerkende elementen, maar wordt nergens voorspelbaar of afgevlakt. Ze hebben zodoende een eigen geluid gevonden, waarop voortgebouwd kan worden. Top!

03. Devil You Know – They Bleed Red
Hoewel The Devil You Know nog veel goed te maken heeft (in verband met een hele rits afgezegde optredens) is het tweede album al een stapje in de goede richting. Waar op The Beauty Of Destruction (review) de handrem er nog enigszins op zat, is deze er op They Bleed Red meer afgehaald. De muziek, de vocals, de sfeer: het klopt allemaal. Als ze in 2016 met een retegoed optreden het veld van Graspop omver blazen, is alles ze vergeven! Ik zal die dag in ieder geval klaarstaan, met een halve liter ‘juup’ in de handen!

02. Fit For An Autopsy – Absolute Hope Absolute Hell
Toen ik in 2014 voor het eerst kennismaakte met FFAA, gooide het album Hellbound hoge ogen. Nooit had ik gedacht dat het daarop volgende album nóg beter zou scoren! Absolute Hope Absolute Hell is het toonaangevende voorbeeld van deathcore anno 2015. Melodisch, afwisselend, bij vlagen catchy maar bovenal: absoluut bruut als hel (duh)! Met name het titelnummer is er één om de ‘corevingers’ bij af te likken. Dé deathcoreplaat van 2015!

01. Ghost – Meliora
Hoewel ik een echte ‘coreknaap ben, heeft Ghost toch de oh zo belangrijke top 1-positie voor dit jaar weten te bemachtigen. Een machtig potje occulte rock is immers heerlijk tussen alle breakdowns en grunts door. En, laten we eerlijk zijn, He Is zal naar alle waarschijnlijkheid een klassiekertje worden in metalland. Ghost is simpelweg dé band van de toekomst (zo niet het heden) en daar is Meloria het overduidelijke voorbeeld van. Ook het optreden in Utrecht kan als indicatie worden gebruikt. Deze spoken komen er wel en mijn zegen hebben ze!

Rafael

Eervolle vermeldingen:
06. Undawn – Justice Is…
07. Lamb Of God – VII: Sturm und Drang
08. Periphery – Juggernaut: Alpha & Omega
09. SikTh – Opacities
10. We Butter The Bread With Butter – Wieder Geil!

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Jil Bos
“2015 was een prima jaar voor folk/power metal-liefhebbers”

Jil2015 was een uitstekend jaar voor liefhebbers van power- en folkmetal zoals ik, en onze redacteuren Mitchell, Friso en Nick met mij, zijn. Het was af en toe dan ook “vechten” om de nieuwste power/folk promo’s. Wat me dit jaar opvalt is dat mijn favorieten allemaal albums zijn van bands die ik al langer ken. Elke keer hoop ik bij een nieuwe review op een ‘onbekende verrassing’, zo’n undergroundbandje waar je nog nooit van gehoord hebt en die je na een paar luisterbeurten helemaal omver weten te blazen met hun cd, waardoor je echt het gevoel krijgt ‘the next big thing’ ontdekt te hebben. Dat bleef dit jaar dus helaas uit.

Toch kan ik zonder moeite zo in ieder geval een stuk of 15 ‘goeie albums’ van afgelopen jaar opnoemen. Wanneer me gevraagd wordt om voor Ragherrie mijn persoonlijke top 5 samen te stellen, vind ik dat ineens toch wat lastiger. Ik zit elk jaar weer in dubio; want wat is nou écht het beste album van het jaar? En wat maakt een album het beste? Betekent dat, dat je deze platen grijs draait in korte tijd? Dat je alle nummers kunt dromen? Dat er voor jou een speciale betekenis kleeft aan de muziek? Dat de band enorm gegroeid is of uniek is? Of telt een ‘lekker plaatje voor tussendoor’ ook mee als top 5-materiaal? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar feit is in ieder geval wel dat deze onderstaande vijf pareltjes het meeste uit de speaker hebben geschald bij mij thuis. Dus lees mee en (nogmaals) veel luisterplezier:

05. Amorphis – Under The Red Cloud
Amorphis levert de laatste jaren platen van de hoogste kwaliteit, zo ook Under The Red Cloud, dat halverwege dit jaar uitkwam. Ik kon begin augustus al twee gloednieuwe nummers live horen toen de Finnen het Tsjechische festival Made of Metal aandeden en toen werd ik al direct nieuwsgierig naar meer. Met Under The Red Cloud brengt de band iets minder melancholie en iets meer vrolijke deuntjes en dito gitaarriffs. Technisch gezien steekt dit album goed in elkaar, maar de kracht van Amorphis heeft altijd in haar veelzijdigheid gelegen. De band heeft heel wat subgenres uitgevoerd door de jaren heen, van folk tot brute death metal. De melodieuze gitaarpartijen en zanglijnen afgewisseld met wat ruigere grunts zorgen ervoor dat deze cd voor iedereen wat te bieden heeft, en toch op het niveau zit dat we gewend zijn van de succesvolle band.

04. Battle Beast – Unholy Saviour
Het was zó moeilijk kiezen voor de beste power metalplaat van het jaar voor in deze top 5. De Finnen van Stratovarius leverden halverwege dit jaar een prima werkje af met Eternal en ook de grappige, over-the-top power metal van Gloryhammer had bijna een plaatsje bemachtigd. Toch heb ik gekozen voor het Finse Battle Beast dat zichzelf met Unholy Saviour een eigen geluid heeft aangemeten. Met de fantastische zangeres Noora Louhimo in het middelpunt, is deze band wat anders dan de anderen in een soms wat uitgekauwd genre als power metal. Unholy Saviour is enorm aanstekelijk en catchy, maar het zijn de fenomenale uithalen van Noora die de band écht naar een hoger niveau tillen. Voor fans van Helloween, Edguy, Gloryhammer, Hammerfall, enzovoorts, is Battle Beast een fijne toevoeging aan hun speellijst.

03. Baldrs Draumar – Aldgillissoan
Baldrs Draumar is de kleinste (en enige Nederlandse!) band die in mijn lijstje staat. Toch weten de sympathieke Friezen met hun brute pagan/folk metal – tevens gezongen in het Fries! – altijd te overtuigen en zich te meten met de grootheden in deze lijst. Ik was al jaren fan, maar ook ik kan niet ontkennen dat Aldgillissoan mij positief verrast heeft. Voorganger Forfedres Fortellinger was van een beduidend lagere kwaliteit, zowel qua productie als composities en teksten. De algehele sound van de Friezen is er enorm op vooruit gegaan. Daarnaast roem ik de unieke aanpak van Baldrs Draumar; de band heeft een duidelijke visie en trekt zich niks aan van wat hun collega’s in het folk metal-wereldje allemaal uitspoken. De Friese teksten geven de band een eigen stempel en daarnaast is deze cd bruut maar toch melodieus. Een aanrader voor liefhebbers van de wat hardere slag folk metal.

02. Leprous – The Congregation
“Ah toe, mag ik Leprous ook luisteren als ‘ie uit is? Gimme, gimme!” – schreeuwde ik al een tijdje vóór de release van The Congregation door het Ragherrie hoofdkantoor. Sneak peeks van Rewind en Third Law (als ik me niet vergis) beloofden al veel goeds voor liefhebbers van unieke progressive metal. Het hele album maakte de beloftes meer dan waar, vooral nummers als het eerdergenoemde Rewind en Down zijn werkelijk fenomenaal; de loepzuivere a-capella zang, de hoge noten, de vele maatwisselingen en de afwisseling tussen harde, snelle passages en het zeer gevoelige, rustige werk maken van dit album een unieke beleving die continue de aandacht vasthoudt. Geheel in de lijn van voorganger Coal, en dat is helemaal prima, aangezien dat dat ook echt een prachtig album was dat nog steeds niet verveelt. The Congregation is ook één van die albums die ik wel als originele hardcopy móest hebben voor in mijn toch al zo uitgebreide cd-collectie. Leprous bewees bovendien eens te meer een geweldige liveband te zijn, bijna foutloos en loepzuiver werd er gespeeld toen ze openden op FortaRock dit jaar.

01. Keep of Kalessin – Epistemology
Ik zat al maanden uit te kijken naar deze nieuwste release van de Noorse ‘epic extreme metal’-giganten van Keep of Kalessin. Toen Epistemology eindelijk bij mij op de (digitale) deurmat viel, heb ik het album meteen grijs gedraaid. Trouwe lezers van mijn reviews zal het niets verbazen dat deze plaat op één staat in deze lijst; het album kreeg van mij 95 punten omdat wat mij betreft álles aan het geheel klopte: het is episch, bombastisch, extreem hard en ruig maar tegelijkertijd zeer melodieus. Kippenvel all over! Door voor het eerst veelvuldig gebruik te maken van clean vocals naast de harsh vocals/grunts van Obsidian sloeg de band een nieuwe muzikale, meer melodieuze richting in. Fans van de echte black metal die Keep of Kalessin in het verleden produceerde, haakten dan ook af. Maar ik zie deze stap juist als groei en zie een glansrijke verdere carrière in het verschiet liggen voor deze Noorse band.

Jill

Eervolle vermeldingen:
06. Stratovarius – Eternal
07. Luca Turilli’s Rhapsody – Prometheus – Symphonia Ignis Divinus
08. Heidevolk – Velua
09. Himinbjorg – Wyrd
10. Kamelot – Haven

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Andreas Smulders
“Lastige keuzes…”

AndreasHet samenstellen van een jaarlijst is voor mij een ronduit pijnlijke gebeurtenis. Ik kan namelijk maar moeilijk kiezen en er was ook dit jaar weer erg veel lekkers te beluisteren. Kiezen wordt verder bemoeilijkt omdat releases van bands uit verschillende subgenres met elkaar vergelijken, voelt als de spreekwoordelijke appels met peren. Uiteindelijk is onderstaande lijst na lang wikken en wegen tot stand gekomen. Ik had liever, en met meer gemak, een top 25 gemaakt, maar helaas pindakaas. Nu vallen werkjes van bijvoorbeeld Baroness, Ghost, Lamb of God, Moonspell, Nightwish en Ahamkara uiteindelijk toch nog af. Opvallend: de nummers één tot en met negen op deze lijst heb ik allemaal live mogen aanschouwen in het jaar 2015, het gros zelfs vaker dan één keer. En alsof dat nog niet mooi genoeg is: nummer tien staat voor 2016 op de concertplanning. 2015 was mooi, op naar een nog beter 2016!

In onwillekeurige volgorde zijn mijn favoriete albums van 2015 uiteindelijk geworden… *drumroffel*

05. Draconian – Sovran
Verslavend, deze doomy metal met vrouwelijke engelenzang en getergde grunts. Na pak ‘em beet vier keer luisteren, was ik verkocht. De sfeer die op Sovran rondwaart, is om van te smullen. Draconian klonk zelden zó goed, en nooit eerder wist de band dit hoge niveau een heel album lang vast te houden. Nieuwe zangeres Heike Langhans moest een tijdje wachten op haar studio-debuut met de band, maar slaagt met vlag en wimpel. De nieuwe nummers bleven ook live overeind, zo getuigde het sterke optreden tijdens FemME (Female Metal Event) II in de Effenaar dit jaar.

04. Kampfar – Profan
Pas in november (tussen de shows op Aurora Infernalis VII en een clubshow met Gorgoroth in Baroeg in) lieten de pagan black metal-grootmeesters van Kampfar hun nieuwste creatie Profan los op de nietsvermoedende mensheid. Achteraf had deze plaat misschien wel een nóg hoger punt verdiend, want na een paar extra luisterbeurten hebben deze songs een plekje in mijn zwartmetalen hart veroverd. De groep is al ruim 20 jaar bezig maar klinkt in 2015 nog altijd zo fris en bevlogen als een stel jonge honden.

03. Vreid – Sólverv
De mensen van het bescheiden Noorse Indie Recordings doen iets ontzettend goed, want dit is na Kampfar de tweede band van dit label dat een plekje heeft weten te veroveren in mijn top vijf. Vreid slaat met het groeiertje Sólverv een bijzonder duistere weg in, na eerdere platen met veel nadruk op de groove. Kwaadaardige muziek met Noorse teksten en precies de juiste dosis melodie: heerlijk. Ook live met Keep of Kalessin in Baroeg.

02. Amorphis – Under The Red Cloud
Dat Amorphis zich met het smakelijke Under The Red Cloud een plekje in mijn jaarlijst zou verschaffen, was na één luisterbeurt eigenlijk wel duidelijk. Na het ietwat gezapige vorige album Circle, klinkt de band op dit nieuwste werkstuk weer lekker bevlogen. Vooral Death of a King is in de loop der tijd een echte oorwurm gebleken. Als support van Nightwish mocht ik deze band kortgeleden nog aan het werk zien; evenals van dit nieuwe album, krijg ik ook van liveshows van deze Finnen nooit genoeg.

01. Enslaved – In Times
De nummer één van deze lijst, was gelukkig relatief makkelijk te kiezen. In februari kondigde ik het al een beetje aan in mijn review voor deze plaat: Enslaved zou in mijn optiek lastig te overtreffen zijn dit jaar. En ook tien maanden (en twee sterke optredens tijdens Roadburn 2015) later sta ik nog volledig achter die woorden. In Times is een bijzonder sterk album dat ik inmiddels helemaal grijsgedraaid heb. Nog altijd vervelen sterke songs als Building With Fire niet. Van het schrijven over deze plaat krijg ik spontaan zin hem te gaan beluisteren. Daarmee is alles gezegd.

Andreas

Eervolle vermeldingen:
06. Finsterforst – Mach Dich Frei
07. Children of Bodom – I Worship Chaos
08. Arcturus – Arcturian
09. Soilwork – The Ride Majestic
10. Myrkur – M

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Nick Roovers
“Een jaar vol nieuwe ontdekkingen en sterke vervolgplaten”

NickHet moet er toch een keer van komen, ook ik maak een keer een jaarlijst! Ik moet hierbij wel meteen vertellen dat ik echt heel slecht ben in jaarlijsten, en dan vooral omdat ik gewoon glashard vergeten ben wat er eerder dit jaar allemaal is uitgekomen. Dus ook bij het maken van deze jaarlijst was het veel opzoeken geblazen, want waar kunnen we ook alweer allemaal uit kiezen? Deze lijst zal dan ook vooral een dwarsdoorsnede zijn van wat ik in 2015 geluisterd heb, waarbij het heel goed kan dat ik er alsnog een hoop vergeet.

05. My Sleeping Karma – Moksha
Moksha was mijn eerste kennismaking met deze psychedelische stoner uit Duitsland. Ik kan hier niks anders over zeggen dan dat je deze plaat echt een keer op moet zetten en vooral de tijd moet nemen om je mee te laten nemen door de haast hypnotiserende melodieën. Voor mij een aangename kennismaking, maar ik ga er van uit dat ook de doorgewinterde fans hiermee dik te vreden kunnen zijn!

04. Baldrs Draumar – Aldgillissoan
De enige Nederlandse band in het lijstje, en eentje waarvan ik aangenaam verrast was. Baldrs Draumar is een band die het altijd al wel aardig deed, maar het nog nooit tot mijn ‘top-bands’ heeft weten te schoppen. Dat lag vooral aan de slechte geluidskwaliteit van het opgenomen materiaal. Aldgillissoan is eigenlijk alles wat je van een folk/pagan/death plaat mag verwachten: melodieus, snoeihard en bovendien gezongen in de Friese taal – ontzettend uniek.

03. The Vintage Caravan – Arrival
Deze jonge gasten wisten met hun debuut al te overtuigen, maar met Arrival laten ze zien dat de 70s psychedelic rock weer helemaal terug van weggeweest is. Deze plaat rockt heerlijk weg, en hoewel deze muziek live pas écht tot z’n recht komt, hebben deze gasten de energie prima op plaat weten te vangen.

02. Finsterforst – Mach Dich Frei
Finsterforst is bij mij ook zo’n band die een tijdje heeft moeten groeien, en waarbij het bij het vorige album Rastlos (2012, review) echt helemaal klikte. Mach Dich Frei is het vervolg dat laat zien dat deze band helemaal een eigen stijl gevonden heeft. Met ijzersterke nummers als Mach Dich Frei! en Zeit Für Hass laten deze Duitsers zien dat pagan black metal een genre is dat nog steeds relevant is, zeker live. Het optreden op Into The Forest verdient in dat opzicht speciale aandacht.

01. A Forest of Stars – Beware the Sword You Cannot See
De absolute nummer 1 is voor mij A Forest of Stars. Via het vorige album A Shadowplay for Yesterdays (2012) heb ik deze band leren kennen, en Beware the Sword You Cannot See is voor mij het meesterwerk geworden waar ik op gehoopt had. Werkelijk alles klopt aan dit album, en het magistrale Beware the Sword You Cannot See dat over de twintig minuten klokt is eigenlijk, als we heel eerlijk zijn, een perfect nummer.

Nick

Eervolle vermeldingen:
06. Enslaved – In Times
07. Amorphis – Under The Red Cloud
08. Kampfar – Profan
09. Chelsea Wolfe – Abyss
10. Gloryhammer – Space 1992: Rise Of The Chaos Wizards

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Berry Giezen
“Meer nieuwe genres dan nieuwe releases”

BerryHet lijkt haast wel alsof het feit dat mijn all-time favourite band (Iron Maiden) eindelijk weer een nieuw album aanlevert, gecompenseerd wordt door een lager aantal nieuwe albums van de rest van mijn favoriete bands (gelukkig is daar ook nog Melechesh!). Daar komt nog bij dat ik dit jaar in de prog en atmospheric black ben gedoken, in plaats van dat ik me echt bezig heb gehouden met wat er dit jaar allemaal uitkwam. Maar gelukkig was daar nog Ragherrie om me te voorzien van nieuw materiaal. Uiteindelijk is dit dan mijn top 5 van dit jaar:

05. Death Dealer – Hallowed Ground
Om eerlijk te zijn kende ik Death Dealer nog niet voordat ik deze promo kreeg om te reviewen, maar dat is daarna snel veranderd. Hallowed Ground is nog maar hun tweede album, maar nu al hebben ze een perfecte combinatie van heavy en thrash die superstrak in elkaar zit. Dit komt waarschijnlijk omdat de bandleden allemaal al in andere grote bands gespeeld hebben. Met nummers als U-666 en Total Devastation is dit een album om heerlijk uit je speakers te laten blasten!

04. Monster Magnet – Cobras and Fire (The Mastermind Redux)
Monster Magnet, en vooral dit redux-album, is weer totaal iets anders en misschien een beetje de vreemde eend in de bijt op dit lijstje. Cobras and Fire is een album dat ik voor Ragherrie heb gereviewed en daarna nog vaak heb geluisterd. Het is warme stonerrock in een psychedelisch jasje, en is vooral erg sfeervol. Niet alleen is het een fijne afwisseling tussen alle metal door, maar de exotische en psychedelische klanken werken inspirerend. Het is misschien geen prog, but it still tickles your brain.

03. Tribulation – The Children of the Night
Tribulation leerde ik dit jaar pas kennen omdat ze meetourden met Melechesh. Hoewel hun roots meer in de thrash lijken te liggen, gingen ze met dit album een hele nieuwe kant op; hun geluid op dit album is meer doom/goth rock – en dat klinkt best wel heel erg goed! Het is duister, het is catchy, en het is best indrukwekkend dat ze overstappen naar iets nieuws en het gelijk goed neerzetten. Bovendien zorgt het voor een setlist die afwisselt tussen thrash en goth rock, wat live zeker niet verkeerd was.

02. Melechesh – Enki
Melechesh is een band waar ik al jaren fan van ben. Het is superstrakke, bombastische metal met duidelijke invloeden uit het Midden-Oosten, met teksten en lessen voornamelijk uit de Sumerische mythologie. Ze hebben al een aantal albums uitgebracht, maar de kwaliteit lijkt nog altijd niet af te zwakken voor deze winnende formule van metal en mythologie, twee dingen die ik erg kan waarderen. Ook deze plaat heeft weer een aantal sterke nummers met daarnaast de langere, melodieuze -haast meditatieve- tracks. Als Melechesh doorgaat met de samenwerkingen met andere muzikanten, zoals deze keer o.a. Max Cavalera, zal deze formule ook nog wel lang interessant blijven.

01. Iron Maiden – The Book of Souls
Zoals gezegd is Iron Maiden mijn all-time favourite band, en The Book of Souls is hun zestiende album. Op deze plaat komt de progressieve trend die in hun albums heerst sinds Brave New World pas werkelijk tot bloei. De laatste wapenfeiten waren allen al vormgegeven rond een bepaald thema dat terug te vinden was in alle nummers (en dan voornamelijk in de teksten) maar deze keer weten ze het thema ook muzikaal in elk nummer over te brengen. Als kers op de taart heeft The Book of Souls weer een heerlijke lange, epische afsluiter, genaamd Empire of the Clouds. Na zo’n sterk album is het vooral hopen dat het niet de laatste is.

Berry

Eervolle vermeldingen:
06. Skindred – Volume
07. Tracer – Water for Thirsty Dogs
08. Lindemann – Skills in Pills
09. Lamb of God – VII: Sturm und Drang
10. The Great Discord – Echoes (EP)

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

Jaarlijst 2015 van Corne Janssen
“Het jaar waarin de rockwereld even stil stond en het jaar van progressieve sludge metal”

CorneIn november 2015 stond de rock -en metalwereld even stil. Shit, heel het westen stond even stil. We spraken massaal over “Pray for Paris” en over aanslagen op hetgeen wat ons het hardste raakt; muziek en entertainment. Even was ik ook bang, bang om naar concerten te gaan, bang om naasten te verliezen en bang om Eagles of Death Metal nooit meer live te kunnen zien. Maar die mannen lieten zich niet kennen, ze treden weer op. Mooi om te zien en een duidelijke boodschap richting de malloten bij IS. Maar qua muziek was 2015 voor mij een rustig jaar. Dat is qua rock en metal. Andere genres bezaten een aantal pracht- en meesterwerken, maar in de metalwereld bleef het tamelijk rustig, de volgende 10 albums daargelaten. En tot mijn spijt kan ik Deafheaven niet verwerken in het lijstje. Het laatste album van de heren beklijft niet, helaas. Maar ook Enslaved leverde een licht teleurstellend album af, zeker als men het vergelijkt met RIITIIR. Al met al niet veel albums die er uitspringen voor mij, maar degenen die het lijstje halen, halen het met overtuiging. So without further ado:

05. SikTh – Opacities
Wat een heerlijke comeback van deze progressieve metal-giganten! Wel iets te kort, maar het volstaat, totdat er een nieuwe plaat komt. Dit smaakt naar heel veel meer. Het devies van deze heren: als het werkt, niets veranderen.

04. Izah – Sistere
Goede post-metal hoeft men nooit ver te zoeken: in dit geval bevindt het zich in Tilburg. Sistere is een heerlijk,e diverse, post-metal plaat met uitstapjes naar death, sludge en progressive metal. Dit alles wordt gecombineerd met ijzingwekkende passages en hart rakende speeches. 70 minuten is een lange zit en een risico voor zo’n jonge band, maar ze maken er wat moois van.

03. Steak Number Eight – Kosmokoma
Ik ben misschien een beetje bevooroordeeld op dit gebied. Maar deze Vlaamse mannen hebben mij vanaf het begin al niet teleurgesteld, ze lijken zelf met elke plaat te groeien. Vandaar dat Kosmokoma wel in mijn lijstje moest! Verder is het ook een zeer goed album waar menig band in hetzelfde genre een puntje aan kan zuigen: speels doch serieus. Je merkt dat deze mannen veel plezier beleven aan het maken van deze muziek en dat doet mijn hartje goed.

02. We Lost the Sea – Departure Songs
Na het verlies van de zanger (Chris Torpy) was het een tijdje stil rondom deze Australische post-metal band. Maar toch besloten de overige bandleden een nieuw album op te nemen, deels omdat de overleden zanger dat graag zou willen, deels om het verdriet te verwerken. Met een passend thema als concept (verscheidene verhalen over tragische sterfgevallen door de geschiedenis heen) en een hoop emotie, is dit album een duidelijk hoorbaar emotionele achtbaan geworden van geweldig formaat. Als je van emotionele, maar magistrale instrumentale post-metal houdt, dan is dit HET album van 2015.

01. Intronaut – The Direction of Last Things
Ik moet eerlijk zijn: Intronaut is altijd af en aan bij mij. Sommige albums doen me niets, zoals de vorige plaat, andere albums, zoals deze, geven me meer hoop. De band is op zijn best als de focus ligt op het schrijven van goede nummers, en wat minder op ‘interessant’ doen. En dat is op The Direction of Last Things gelukt met een smakelijke combinatie van sludge, progressief en soms death metal. Gooi daar wat duistere en cleane vocalen doorheen en je krijgt een prachtplaat die mijn aandacht van begin tot eind vasthoudt.

Corne

Eervolle vermeldingen:
06. Ghost – Meliora
07. Baroness – Purple
08. Every Time I Die – Salem
09. Fluisteraars – Luwte
10. Chelsea Wolfe – Abyss

IndexFriso | Mitchell | Marieke | Aäron | Rafaël | Jil | AndreasNick | BerryCorne

FacebookTwitter

Bekijk het hele verslag